Kasteel Boxmeer Het kasteel van Jan Boc, waaraan Boxmeer zijn naam dankt, is het belangrijkste historische monument van Boxmeer. Op deze locatie, een door mensenhand aangelegde verhoging in het zicht van de Maas, bevond zich in de Romeinse tijd al een versterkte vesting of castellum. In de loop van de geschiedenis (13e-18e eeuw) is het Kasteel regelmatig belegerd door veldheren die er na de inname vaak plezier in hadden om het bouwwerk tot de laatste steen toe af te breken. In 1806 kocht jonker Leopold van Sasse van Ysselt het kasteel en sloopte het op één vleugel na, zodat vrijwel alleen het monumentale trappenhuis en woonvertrekken in classicistische stijl overbleven. In 1896 werd het kasteel gekocht door de zusters van Julie Postel en ingericht als ziekenhuis. Sinds 1966 is het ziekenhuis in gebruik als gastenverblijf van de Congregatie. In de kelder bevindt zich een museum waar een levendig beeld wordt geschetst van de geschiedenis van het kasteel en zijn bewoners.

We liepen hier op korte afstand langs de Maas. Aan onze rechterhand hadden we uitzicht op mooi omgeploegde akkers. De route liep naar de stuw en de sluizen nabij Sambeek. Hoewel de route er niet vlak langs liep, waren wij natuurlijk vrij om dat wel te doen.

De sluis bij Sambeek wordt gemoderniseerd zodat deze geschikt wordt voor grotere en langere schepen op de Maas. De vaarweg wordt geschikt gemaakt voor schepen met een lengte van 190 m, een breedte van 11,4 m en een diepgang van 3,5 m. De werkzaamheden starten medio 2010 en is naar verwachting in de zomer van 2013 klaar.

Het Maas- en Peelliniepad is een streekpad in het noordoosten van Noord-Brabant: het Land van Cuijk. Dit gebied kenmerkt zich door bossen, heidegebieden, vennen, rivieren, uiterwaarden en (vesting)stadjes. Vele monumenten en andere ‘sporen van de oorlog’ herinneren aan de tijden waarin deze streek in de verdedigingslinie heeft gelegen. Het is een rondwandeling en komt door de plaatsen Cuijk en Boxmeer en is 122 km lang.

Langs bosgebied Vortumse Bergen werd het veer nabij Afferden bereikt. We kwamen hier wit/rode markeringen tegen van het Pieterpad en de NS wandeltocht Maasheggen, die van station Boxmeer naar station Vierlingsbeek loopt.

De ‘Groeningsche en Vortumsche Bergen’ zijn kleine stuifzandruggen of rivierduinen, die al zijn ontstaan in de prehistorie (zesduizend jaar geleden). In droge perioden nam de wind het zand uit de rivierbedding van de Maas mee. Het zand werd opgevangen en vastgezet door planten die op deze plek stonden. Zo ontstonden er op den duur rivierduinen. Het zand was echter niet vruchtbaar, dus boeren lieten er ter beschutting en voor hakhout bomen op groeien. Op deze manier zijn hier prachtige bossen ontstaan, met bomen van wel enkele honderden jaren oud. Bij hoog water dienden deze ‘bergen’ als toevluchtsoord voor dieren.

Meteen na de overtocht over de Maas kwamen we door het centrum van Afferden. Boven de ingang van een supermarkt trok een muurschildering onze aandacht. Buiten het centrum van Afferden kwamen we door een park met een grote vijver.
Even voor de soeppost kwamen we nog langs een huis waar op een groot bord de volgende tekst was geschreven: “Ha die wandelaars. Hier kunt u ff lekker zitten en genieten van koffie, thee, chocomel, appelgebak (zelfgemaakt) en zelfgemaakte soep. Getekend Anja en Wim”. Het bord was tevens voorzien van een wit/rode stikker “wandelaars welkom”. Achter de voorruit hing een bordje “gesloten”. Het was dus niet voor ons opgehangen. Op 11 km was dan de soeppost.
Nu kwam wel het hoogtepunt van deze tocht met natuurgebied Maasduinen. Het was hier heuvelachtig met veel heide en vennetjes en vergezichten. We zagen hier twee keer Schotse Hooglanders. De eerste keer zagen we ze vanaf één van de toppen waarover ons pad voerde. De tweede keer vielen ze bijna niet op. Hier waren het nog jonge beesten en lagen pal langs het pad. Er was hier niemand die de geadviseerde afstand van 25 meter in acht hield om deze dieren te passeren. Ze lagen er hier ook echt vredelievend bij alsof het poesjes waren.

In het noordelijkste puntje van Limburg liggen De Maasduinen. Ingeklemd tussen rivier de Maas en de Duitse grens. Het is een glooiend lint van bossen, heidevelden en stuifzanden. Daartussen blinken tientallen vennen, groot en klein. Natuurliefhebbers zullen versteld staan van de rijkdom aan planten en dieren. Er wachten verrassend steile klimmetjes. Maar ook prachtige vergezichten.
Je zou het niet meteen denken, maar Limburg heeft duinen. Rivierduinen wel te verstaan. Met dank aan de rivier de Maas. Ze zijn goed te zien in het Bergerbos. Overal golft het landschap. En plots duikt er een flinke heuvel op. Het Bergerbos is deel van het Nationaal Park de Maasduinen. Vrijwel ononderbroken strekt deze groene gordel zich uit langs de Maas. Het is een bonte schakering van bossen, stuifzanden en heidevelden.
Bijzonder zijn de vele vennen. Ze hebben prachtige namen, zoals het Zevenboomsven en de Duuvelskuul. Vroeger lag er hoogveen. Wegzakken in dit moeras betekende een wisse dood. Bij de vennen wemelt het van de libellen en waterjuffers. In de schemering jagen de vleermuizen. In de herfst vliegen tientallen kraanvogels over de Maasduinen. Ze strijken soms neer op het Reindersmeer. Of op de moerassige velden rond het Heerenven, bij de buren van het Limburgs Landschap. De kraanvogel is heel zeldzaam in Nederland. Het nationaal park is dan ook trots op deze gasten.

Nabij buurtschap Blijenbeek verlieten we natuurgebied Maasduinen en kwamen hier langs de ruïne van kasteel Bleijenbeek. We bleven maar van de omgeving genieten. Dit kwam mede door het onvoorstelbaar mooie zonnige weer. De maximumtemperatuur liep soms wel op naar 16 graden uit de wind en in het zonnetje. De grote rust was in Sporthal Den Asseldonk te Nieuw-Bergen
Vlak voor de grote rust zagen we dat de wandelaars na de rust ons weer tegemoet liepen. Coos en ik liepen toen samen. Coos had toen problemen met haar voeten/schoenen. Ik stelde haar toen voor om in de cafetaria, dat vlak voor de grote rust lag, en pal aan de route lag, te rusten. Want dat scheelde weer een stukje lopen en het was er rustig. Bij een cafetaria hadden we al eerder wandelaars zien zitten. De grote rust lag deze dag pas op 25 km.
We verlieten Nieuw-Bergen weer. Op weg naar het veer bij Vierlingsbeek kwamen we door Bergen met de grote Sint Petruskerk. Aan de overkant van de Maas stond een grote boerderij met een mooi toegangspoortje en een gevelsteen boven de voordeur. Aan een muur van de omheining waren extreme waterstanden uit het verleden aangegeven. Toen we het bord van de bebouwde kom van Vierlingsbeek passeerden, stond daar ook de carnavalsnaam vermeld. Deze luidde Keieschietersriek. Want de elfde van de elfde kwam met rasse schreden naderbij. We betraden het centrum van Vierlingsbeek niet, maar liepen er langs de oostkant langs. Over lage afscheidingsstruiken zagen we een oranje kleurige koe staan. Voor de begraafplaats sloegen we af en verlieten Vierlingsbeek.
Nu zetten we opnieuw koers naar de Maas. Daar kwam net een grote boot aangevaren met de naam Jan Wandelaar. Jan Wandelaar hadden we al eens eerder tijdens een wandeling gezien. Dat was op zaterdag 17 mei 1997 tijdens de Kennedymars uit Hilversum van de LAT.

Het schip Jan Wandelaar is in 1984 bij de Noord in Alblasserdam gebouwd als motortankschip met de naam Majestic. In 1990 is het 3 keer van naam veranderd. Eerst werd de naam Anouk, daarna Calanda en tenslotte Jan wandelaar. Het schip is nu in eigendom van Scheldetrans AG in Basel.

De Zoete- en Zurepasweiden
Om de zandige Groeningsche en Vortumsche Bergen heen liggen lagere rivierkleigronden. De kalkrijke rivierklei werd afgezet tijdens de veelvuldige overstromingen van de Maas. Deze vruchtbare gronden werden in gebruik genomen als weiden en hooiland. Het woord ‘pas’ is streektaal voor wei. ‘Zoet’ staat voor een bodem met veel kalk. Vandaar de naam ‘Zoetepas’. Aan de westzijde van de bergen is de bodem kalkloos of zuur. Daarom heet dit gebied ‘Zurepas’.

Vortum-Mullem ontstond in 1942 door de samenvoeging van de plaatsen Vortum en Mullem. Vortum, dat 'nederzetting bij een doorwaadbare plek' betekent en Mullem, 'dorp bij de molen', zijn sindsdien naar elkaar toegegroeid en vormen nu een onbetwiste eenheid. Eenmaal per jaar mag het dorp zich even het middelpunt van de gemeente Boxmeer noemen. Op carnavalsmaandag vinden hier namelijk de Boxmeerse Metworstrennen plaats.
Deze Boxmeerse paardenrace wordt al zeker meer dan 250 jaar gehouden, hoewel sommigen zelfs menen dat de traditie veel ouder is en rechtstreeks voortkomt uit een oud Germaans vruchtbaarheidsritueel. De regels zijn streng: alleen in Boxmeer geboren en getogen vrijgezellen, die bovendien lid zijn van de 'Instelling der Tijdelijck Jonggesellen van Boxmeer' mogen deelnemen aan strijd om de felbegeerde titel van 'Koning van de Metworst'. Behalve deze eretitel ontvangt de winnaar in de zogenaamde Belaste Hoeve ook nog een zeven ellen lange metworst, twee wittebroden, twee vaten bier en een halve varkenskop.

We troffen hier één van de uitzetters van deze tocht. We feliciteerden hem met de prachtige creatie van deze tocht. We maakten hier nog een foto van een dame met een rode hoofdband op. We feliciteerden haar met het behalen van haar 20e gouden Euraudax-arend dit jaar. Want alleen in Nederland worden geen Euraudax wandeltochten meer georganiseerd, maar wel in België. En als je bijvoorbeeld in Eindhoven woont dan is een reis naar België makkelijker gemaakt dan als je in Amsterdam of Groningen woont.
We verlieten Vortum-Mullem weer en zetten koers naar de spoorlijn Nijmegen-Roermond. Hier liepen we eerst langs de spoorlijn. We hadden hier uitzicht op de 50 meter hoge Sint Janstoren te Sambeek. Later staken we de spoorlijn over en liepen daarna enigszins parallel aan de spoorlijn richting Boxmeer. In buurtschap Heikant was nog de fruitpost op 38 km. Hier kregen we een banaan. Twee jonge kinderen hielpen hier ijverig mee. De totale afstand bedroeg 40,670 km. Het IVV-nummer was 11362.
Bij de finish kon ik Coos feliciteren met het behalen van haar 11.000 WS78 km’s. Dat betekent dus dat zij 275 maal aan een WS78 wandeltocht van 40 km had meegedaan. Haar eerste tocht bij WS78 was op 6 december 1980 vanuit Soest-Zuid. Ik loop momenteel 5 tochten achter bij Coos en kan op zijn vroegst in februari 2009 de 11.000 WS km’s halen.
Toen we ’s-ochtend om vijf minuten voor negen waren vertrokken, kwam bestuurslid Gerrie van de Brink net aangereden. Na afloop troffen we haar nog steeds bij de finish.
Bij de finish werden we nog aangesproken door wandelvrienden uit Groningen, Friesland en Drenthe. Nadat we het nieuws van de FLAL-tocht vanuit Nieuweschans hadden vernomen, die niet geheel vlekkeloos was verlopen, vroeg één van hen het volgende: Ik heb van een wandelvriendin gehoord dat Quirinus een verslag heeft geschreven van de WS78 tocht vanuit Lelystad. Zij vroeg toen aan haar wandelvriendin waar ze de link naar de website van Quirinus kan vinden. Het antwoord luidde: op de website henrifloor.nl. Ja die website ken ik wel, maar er staan zoveel links op. Ik kan de link niet vinden. Daarom zal ik, speciaal voor hen, aangeven waar ik deze en andere links van wandelaars op mijn website heb staan: Kies na www.henrifloor.nl voor “links”. Kies vervolgens “Wandellinks” en daarna voor “links particulieren”.
De heenreis per trein was deze keer geen onverdeeld succes. Met de trein reden we via Arnhem en Nijmegen naar Boxmeer. In Arnhem hadden we 6 minuten overstaptijd. We zouden volgens dienstregeling aankomen op spoor 7 en de trein naar Nijmegen zou dan van spoor 4 vertrekken. Maar we kwamen op spoor 4 aan. En in de trein werd omgeroepen, dat Arnhem voor die trein het eindstation was. We waren al voorin de trein gaan zitten zodat we snel bij de trap waren. Bovengekomen vroegen we bij de infobalie van welk spoor de trein naar Nijmegen vertrok. Alsof we een zee van tijd hadden werd op een slome manier meegedeeld dat de trein van spoor 4 vertrok en dat de trein nog moest binnenkomen. Toch liepen we snel weer naar spoor 4 en op het vertrekbord stond inderdaad vermeld dat de trein, die daar stond en waar we uitgekomen waren, naar Nijmegen zou rijden. We klampten een conducteur aan om nog extra zekerheid te krijgen en hij bevestigde dat die trein toch naar Nijmegen zou rijden. Toen we goed en wel zaten werd er via de omroepinstallatie op het station omgeroepen dat de trein naar Nijmegen van spoor 9 zou vertrekken. We holden zo snel als we konden naar spoor 9 en haalden de trein nog. Een andere wandelaar, die niet naar de omroepinstallatie had geluisterd, werd later geconfronteerd met de mededeling of iedereen de trein wilde verlaten. Hij had daardoor een vertraging van een half uur.

Henri Floor