Betuwetocht met de NKBK - Midden Nederland

Op zondag 26 oktober 2008 organiseerde de NKBV-Midden Nederland een wandeltocht van ongeveer 25 km. NKBV staat voor Nederlandse Klim- en Bergsportvereniging. Volgens de administratie van deze vereniging ben ik sinds 1978 lid omdat ik ik 1978 lid werd van de NBV. Maar van 1971 tot 1978 was ik lid van de KNAV (Koninklijke Nederlandse Alpen Vereniging). De KNAV is in het verleden gefuseerd met de NBV (Nederlandse Bergsport Vereniging). Want het was toch wel vreemd dat een land, met een hoogste berg van 322,5 meter twee alpenverenigingen had.
Met de trein reden we naar station Culemborg. Hier troffen we op de afgesproken tijd van 10 uur de deelnemers aan deze dagtocht. Inclusief reisleidster/gids/organisatrice was de groep 7 man groot. De dames waren met een aantal van drie in de minderheid. We kregen ieder een routebeschrijving en een ingetekende route, in kleur, uitgedeeld.
We verlieten het station in zuidelijke richting over de Parallelweg-Oost. Deze weg loopt parallel aan de spoorlijn. Bij de straat met de naam Zeedijk sloegen we af even volgden even de Bisschopsgraaf. Spoedig sloegen we opnieuw af en betraden daarop natuurgebied De Regulieren. Bij het betreden en verlaten van dit natuurgebied passeerden we slagbomen met daarop duidelijk vermeldt “het Geldersch Landschap”. We zagen een paar eenden rondvliegen ten teken dat hier ook een eendenkooi was.

Kenmerken van Regulieren zijn: Oude komkleigronden met bloemrijke graslanden, populierenbossen, wilgengrienden en een eendenkooi.
De naam Regulieren is waarschijnlijk afkomstig van het in 1406 bij Zaltbommel gestichte Regulierenklooster, dat bezittingen had tussen Geldermalsen en Culemborg. Typerend voor dit gebied zijn de bloemrijke hooilanden, die door maaibeheer en hoge grondwaterstanden zo schraal en soortenrijk geworden zijn. De hoge grondwaterstand wordt gerealiseerd door grond- en neerslagwater in het gebied vast te houden.

Over de Zwarte Kade, een mooi graspad, verlieten we Natuurgebied De Regulieren weer. We kwamen uit op de Hennisdijk. Later volgden we de Haardijk. Bij een splitsing met de Groene Straat wilden sommigen deze weg wel volgen omdat die er rustiger uitzag, maar ja, zo was de route deze dag niet gepland.
Verderop liepen we het plaatsje Asch in. Nabij de fraaie kerk stonden twee banken met leuningen. Hier hielden we een rust. De banken werden niet optimaal benut omdat het onder een nabij gelegen boom droger was omdat het motregende. De kerk bezichtigden we niet omdat er vermoedelijk een dienst aan de gang was, te zien aan het aantal auto’s dat bij de kerk stond. Over een alleraardigst smal kerkpaadje liepen we langs de kerk en verder achter huizen langs en de plaats Asch uit.
Over de Krupheulstraat liepen we naar Zoelmond, maar de doorgaande verkeersweg (N320) staken we niet over. Door Zoelmond-Zuid verlieten we dit buurtschap. We liepen hier over de Aaldijk, die parallel aan de Ravenswaaijsche Wetering loopt. Bij Huize Velzicht lag een poes dood langs de kant. We hadden het idee dat de poes hier nog niet zo lang lag en mensen van Huize Veldzicht werden gewaarschuwd.
Na een paar haakse bocht werd een smalle bospassage bereikt waarover een voetpad heel fraai naar Buren liep.

Op 8 juli 1551 werd in het stadje Buren het huwelijk voltrokken tussen Willem van Oranje en Anna van Buren, de dochter en enige erfgename van Maximiliaan van Egmond-Buren. Door dit huwelijk kwam het graafschap in het bezit van het Huis van Oranje en die band tussen Buren en de Oranjes zou eeuwen blijven voortbestaan. Ook nu nog draagt de regerende vorstin de titel 'gravin van Buren'. Koningin Wilhelmina maakte daar veelvuldig gebruik van als zij incognito reisde.
Kroonprins Willem Alexander schreef zich in 1986 als W.A. van Buren in voor de Elfstedentocht.
De stad bewaart vooral een herinnering aan Maria van Nassau, de dochter van Willem en Anna. Zij bleef haar hele leven wonen in Buren en deed veel voor de stad. In 1616 liet zij het schitterende weeshuis bouwen wat beschouwd wordt als een van de mooiste voorbeelden van Hollandse renaissance.

Het laatste stuk naar Buren hadden we een vaart aan onze linkerhand met de naam Mauriksche Wetering. In de routebeschrijving was sprake van de naam Korne, maar volgens mijn kaart gaat de Mauriksche Wetering over in de Korne bij de kruising van de provincialeweg N834. Het uitzicht op de vaart was niet minder mooi. Bij het naderen van Buren was het trouwens wat harder gaan motregen, waardoor het fototoestel veilig in de rugzak werd opgeborgen. We liepen Buren in langs de stadsmuur en kwamen langs 2 kanonnen, het voormalige weeshuis.

Het Koninklijk Weeshuis is een mooi voorbeeld van zuivere Hollandse Renaissancebouw. Voorheen stond hier het Sint Barbaraklooster, in 1420 gesticht door Heer Willem van Buren, dat na de stadsbrand niet meer werd opgebouwd. Prinses Maria van Oranje- Nassau gaf in 1612 opdracht aan architect Adriaen Frederickszoon- van Oudendijk voor de bouw van een nieuw weeshuis. Weeskinderen werden gratis opgenomen tot 1953, waarna het weeshuis een voogdij-instelling werd.
Sinds 1973 bevindt zich in het weeshuis het Museum der Koninklijke Marechaussee. Het museum geeft een interessant beeld van het ‘wapen’ der Marechaussee en biedt jaarlijks een wisseltentoonstelling. De centrale hal en de regentenkamer zijn in hun oorspronkelijke staat gebleven en verschaffen inzicht in de geschiedenis van het voormalige weeshuis.

Aan het einde van de voorstraat staat de laatst overgebleven stadspoort van het historische Buren. Dit is de Culemborgsehof Huizenpoort, genoemd naar het voormalige kasteel of ‘Huijs Buren’. Deze poort werd rond 1400 gebouwd, nadat Buren in 1395 stadsrechten kreeg van Heer Alard van Buren.

Na een welverdiende rust vervolgden we ons pad en doorkruisten Buren opnieuw. Nu kwamen we over de markt met de stadspomp en een mooi bronzen kunstwerk.

Het bronzen kunstwerk op de Markt stelt het Burense vorstelijk gezin voor in 1557: Prins Willem van Oranje, z’n eerste echtgenote Anna van Buren en hun kinderen Philips- Willem en Maria van Oranje- Nassau.

Het Maarten van Rossumpad is 308 km lang en loopt van 's-Hertogenbosch via Buren, Rhenen, Arnhem, Apeldoorn en Zwolle naar Ommen. Het Lingepad is 98 km lang en loopt van Leerdam via Buren naar de grens bij Nijmegen. De Tielerwaardroute is 120 km lang en is een rondwandeling vanuit Tiel. Overige doorkomstplaatsen zijn o.a. Buren, Culemborg, Leerdam, Gorinchem en Waardenburg.

Over rustige wegen liepen we via Erichem en Lutterveld naar Kerk-Avezaath. Nabij de kerk verlieten we dit plaatsje weer. Verderop liepen we over de Betuwelijn en de A15-snelweg. We zagen de elektriciteitsbeugel van een trein en hoorden ook het geluid van een goederentrein bij het naderen van de Betuwelijn. Iets verder staken we de Linge over via de Hamse Brug. Daarop werd Tiel bereikt en liepen we door naar het NS-station. De trein van 16.21 uur naar Culemborg en Utrecht zagen we om 16.24 uur wegrijden. Daarna dronken we nog wat in de Kiosk in het stationsgebouw wat.
Met z’n zevenen reden we toen in 55 minuten naar Culemborg, inclusief een tijdens de rit opgelopen vertraging van een half uur vanwege een defecte goederentrein in Houten. Nadat twee dames in Culemborg waren uitgestapt reden de anderen verder door naar Utrecht, alwaar we om vijf minuten over zes aankwamen. De trein had net iets meer dan een half uur vertraging opgelopen waardoor we bij de NS gebruik konden maken van de regeling “geld terug bij vertraging”. In Utrecht ging ieder zijns weegs.
Het was een heel geslaagde wandeling geworden. Het tweede gedeelte van de tocht was weliswaar regenachtig geweest. Maar het was niet zo slecht weer geworden als voorspeld was. Van de reisleidster hoorden we dat ze deze tocht al drie keer had gelopen. De eerste keer was bij het uitzetten. De tweede keer werd de tocht voorgelopen en de derde keer liep ze de tocht met vrienden voor. Deze dag liep ze de tocht dus voor de vierde keer. Jammer is het dat er dan toch zo weinig weelnemers bij deze tocht waren.

Henri Floor

Klik