Rondje om Texel op zaterdag 14 juni 2008

Op zaterdag 14 juni 2008 organiseerde Het Gouden Boltje voor de 38e keer de wandeltocht Rondje om Texel. Een tocht van 60 km over het strand langs de Noordzee en over het fietspad of de dijk langs de Waddenzee. Voor de eilandbewoners en de vaste walbewoners die de vrijdag er voor al op Texel gearriveerd waren, was de start om 6.30 uur. Anders was de start bij aankomst van de eerste boot om even voor 7 uur.
Wij waren al op vrijdag gearriveerd. Na een reis op vrijdagmiddag met flink wat files waren we bij de aanlegsteiger van de veerpont naar Den Helder gearriveerd. Hier moesten we nog eens drie kwartier wachten voordat de boot vertrok. Daardoor konden we nog wel wat foto’s schieten, tussen wat lichte regenbuien door, van de naaste omgeving.
Wij hadden deze keer overnachting gevonden in een trekkershut op camping Kogerstrand te De Koog. Vlakbij deze uitgestrekte camping ligt het centrum van De Koog, waar wij naar een eetgelegenheid op zoek gingen. Coos had in 2005 met vriendinnen de tweedaagse NS wandeling gemaakt en had toen ook in De Koog overnacht. Het was dan ook niet zo verwonderlijk dat we naar dezelfde eetgelegenheid toegingen als waar Coos al geweest was. Het was Pizzeria Italia. Hier troffen we een bekende wandelaar aan met zijn vrouw en twee zonen. Zij stonden op dezelfde camping als wij.

Iemand die al heel vroeg bekendheid gaf aan Texel en het bijzondere van de Texelse natuur, was Dr. Jac. P. Thijsse uit Amsterdam. Als jong onderwijzer kwam hij in 1890 naar Texel om les te geven. Hoewel hij slechts 2,5 jaar op het eiland bleef, was hij zeer onder de indruk van de grote hoeveelheid planten en vogels die hij daar aantrof. Na zijn periode op Texel kwam hij nog zeer regelmatig naar het eiland en verschenen van zijn hand veel publicaties. Zo was hij o.a. mede-auteur van de Geïllustreerde Flora van Nederland. Verder was hij mede-oprichter van de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten en de Vereniging tot Bescherming van Vogels. Op Texel zelf wordt de naam van Thijsse vooral in verband gebracht met het Verkad-ealbum over Texel, dat verscheen in 1927. Thijsse schreef echter ook andere delen uit de Verkade-serie.
Thijsse had, voor die tijd, een zeer opvallende en vooruitstrevende visie op de natuur. Inmiddels zijn veel van zijn ideeën algemeen aanvaard. In de tijd dat men nog verwoede pogingen deed de Slufter van de zee af te sluiten, schreef hij al: 'Maar eigenlijk is het toch aardiger, dat die Slufter open blijft met alle kansen daaraan verbonden'.

Er was voor deze dag een maximum temperatuur van 16 graden voorspeld. En op de waddeneilanden is het dan meestal een paar graden koeler. Toch waren er flink wat wandelaars in de korte broek gestart.
Zo’n 10 minuten voor de start liepen we naar de startlijn. Deze lag op ongeveer 100 meter van de start. Wij waren niet de eerste. Omdat wij toch wel wat moeite hebben met een gemiddelde snelheid van 5 km per uur op het strand wilden we bij de start zover mogelijk voorin starten. De eerste 5 km is grotendeels verhard en konden zodoende al een flink tempo maken. Later zouden we op het strand door meer dan 100 wandelaars worden ingehaald.
In het begin vam de wandeltocht kregen we uitzicht op enige schapenboeten.

Schapenboeten zijn asymmetrische schuren die met de achterkant naar de overheersende zuidwestenwind staan.

Op weg naar de Joost Dourleinkazerne van de Koninklijke Marine passeerden we enige malen palen waarop de jaartallen van hoge vloedstanden stonden aangegeven, respectievelijk 1390 en 1740. Ook passeerden we een vierkante steen, een monument ter nagedachtenis aan een vliegtuig, dat in 1944 hier neergestort was. Voor de ingang van voornoemde kazerne sloegen we af, na een controleknip van de organisatie te hebben gekregen. Er werd nog een opmerking gemaakt over onze zonnehoed en zij hoopten ook dat het een zonnige dag zou worden.
Hier verloren we het uitzicht op de Mokbaai om even later plaats te maken voor het strand aan de westzijde van Texel. Het strand was aanvankelijk zeer breed. Hier konden we, theoretisch gesproken, wel met alle 250 deelnemers naast elkaar lopen. Praktisch gesproken ging dat niet omdat er in twee ploegen werd gestart. Degene die al op het eiland waren startten om half zeven en de overigen om vijf minuten voor zeven.
Nadat we het brede strand hadden verlaten lag er veel wit schuim op het smallere deel van het strand. We werden ingehaald door een snelwandelaar met kort haar. Op zijn achterhoofd was het getal 14 geschoren. Had dat iets te maken met voetbal? De avond te voren had Nederland met 4-1 gewonnen van Frankrijk en Johan Cruyf had destijds rugnummer 14. We passeerden een waarschuwingsbord waarop stond dat we na 100 meter een naaktstrand zouden betreden. Door het vroege uur was het hier nog doodstil. De temperatuur werkte voor hen ook nog niet mee. Verderop stond ook een waarschuwingsbord dat het na 100 meter toegestaan was om handgestuurde vliegers te besturen. Bij het naderen van paal 17, waar een rust en controlepost was in strandpaviljoen Beachcafé “De Buren”, zagen we puntige daken boven de strandtenten. We konden hier voor het eerst over onze tassen beschikken. Coos kwam even later ook aangelopen. Na een rust van 25 minuten vervolgden we ons pad.
Bij De Koog, bij paal 19 half, herkenden we huizen van camping Kogerstrand waar we in een trekkershut overnachtten. Een paar maal troffen we ruiters op het strand. Toen we onverwachts een foto van enige wandelaars maakten, vroegen ze zich af of we van een krant waren. Toen ze even later hoorden, dat we een website hebben, waar de foto's op geplaatst worden, waren ze enthousiast.
Bij de Slufter aangekomen staken we het bruggetje, dat speciaal voor deze tocht was aangelegd over. Daarna maakten we talrijke foto’s totdat ook Coos gearriveerd was. Toen Coos het bruggetje was overgelopen werd ze door een plaatselijke journalist van een krant geïnterviewd.
30 – 45 minuten voor de grote rust kwam een bui aandrijven die voor wat spetters zorgden. Hierop borgen we ons fototoestel op. Daardoor zijn er dit keer geen foto's van de vuurtoren gemaakt. Op 31 kilometer was dan in het Torenrestaurant nabij de vuurtoren, een rustpost. Hier konden we ook over onze tassen beschikken. Tijdens de rust regende het wat.
Rond half twee vervolgden we ons pad. Het was inmiddels weer droog geworden. We haalden ons fototoestel weer te voorschijn. Maar nog geen kilometer verderop begon het flink te regenen. Snel trokken we, naast de regenjas, nu ook de regenbroek aan. De route volgde nu zoveel mogelijk langs de oostkant van het eiland, vaak werd ook buitendijks gelopen. We hadden meerdere keren een flinke bui. Op 36 en 39 km waren verzorgingsposten in een tent(je) . Op 39 km vroeg Coos zich af of ze zou stoppen.
Op 46 kilometer was een binnenrust bij Wind & Kitesurfclub Texel. Inmiddels hadden we weer een stevige bui moeten verwerken. Hier besloot Coos helaas de pijp aan Maarten te geven. De rest van de dag bleef het droog en we haalden ons fototoestel weer te voorschijn. De regenkleding was prima bevallen. Onze broek, schoenen en sokken waren droog gebleven.
In Oudeschild konden we weer flink wat foto's nemen vanwege het zonnige weer. We zagen hier talrijke boten en schepen. Op 51 km was hier een laatste binnenrust in een soort opslagloods waar diverse soorten vissersnetten waren opgeslagen. Buiten stonden enige Tuk-tukjes. Tegenover deze post was een snackbar. We bestelden hier een grote portie frites, want we hadden best trek in iets lekkers, waar ook zout in zit. Nu bleek dat ze hier op Texel ook een aparte soort frites hebben. Ze hebben de vorm van frites, maar zien er veel bruiner uit. Na enige happen verdween de grote portie in de vuilnisbak.
Bijna aan het eind van Oudeschild stond een pijl naar rechts van de organisatie. Dat was vlak bij een grote rode boei op het land. Wij besloten hier even naar links te gaan en aldaar buitendijks te lopen. Daardoor kwamen we nog langs een zwart kanon.
Vlak voor laatste verzorgingspost stond buitendijks geen pijl op een Y-splitsing. Omdat we zoveel mogelijk buitendijks wilden lopen, hadden we hier bijna deze rustpost gemist. Op de afslag naar links stond namelijk een bord dat die weg verboden was voor alle verkeer. Toen we een foto maakten van de laatste verzorgingspost vroeg een dame of ik soms ook een website had. Na de bevestiging stelden we voor om van haar groepje ook een foto te maken. Ze waren enthousiast voor dit idee. Later zagen we van hen ook een foto op de website van Quirinus en werd de opmerking van "heeft u ook een website" meteen verklaard. 's-Avonds zagen we hun groepje in De Koog nabij een Pizzeria. Ze waren op zoek naar een eetgelegenheid en keken bij de pizzeria naar binnen, waar wij ook zaten, maar ze kozen toch voor iets anders.
We werden een paar km voor de finish nog ingehaald door Anja, die begeleidster was van de enige blinde wandelaarster van deze tocht. We hadden hen eerder gezien bij een 4-daagse van Odoorn. Om 18.55 uur finishten we dan. De beloning werd uitgereikt door de voorzitster van de wandelvereniging Het Gouden Boltje. Ik kreeg een standaard, omdat ik voor de 10e keer meedeed.
Het was een goed georganiseerde tocht en we bedanken de organisatie tezamen met de talrijke Rode Kruis medewerkers voor deze tocht.
Toen we de zondag daarop terugreisden moesten we ruim een half uur op het vertrek van de boot wachten. Daarop maakten we nog verschillende foto’s van de eerste paar meters van het parkoers. Ook de Joost Dourleinkazerne van de Koninklijke Marine werd vastgelegd, want nu was het mooi zonnig weer en later op de dag .

Henri Floor & Coos Verburg

Klik