Noordwolde bezit een bijzonder mooie en sterk getailleerde molen. Door deze taille steekt de kap wat ver uit. Deze moet immers genoeg ruimte bevatten voor bovenwiel en vang. De ontwerper en bouwer van de molen was Anne Piers Fabriek uit Oldetrijne. Deze veelzijdige man was aannemer en molenbouwer. Zijn opdrachtgever was Sytze Pieters Timmerman, bakker te Noordwolde, grootvader van de laatste molenaar-eigenaar. De Windlust bleef tot 1968 in bezit van de familie Timmerman. De molen was eerst een beltmolen. Oprukkende bebouwing noodzaakte de familie tot het verhogen tot stellingmolen. Dankzij de schrijf-, plak- en kraskunst van de diverse molenaarsknechten is er een waar archief op de balken achtergebleven. Alles is zonder kleerscheuren de tijd doorgekomen en nog steeds in de molen te bewonderen. De eerste knecht van de familie Timmerman was een zekere O. Bel. De volgende knecht was L.Dijkstra. Deze heeft de verhoging van beltmolen naar stellingmolen meegemaakt. Er was in zijn tijd een kat op de molen die het wel erg trof: hij of zij kreeg een eigen ingang door de molenmuur en kon zo dag en nacht achter de muizen aan. Het kattegat werkt nog steeds. Bij de storm van 18 januari 2007 werd de molen licht beschadigd, waardoor deze een tijd niet kon draaien. In juni 2007 werd de schade hersteld en sindsdien draait de molen weer regelmatig.

Na basisschool Matthijsje werd Noordwolde verlaten. Aan de rand van het plaatsje Oosterstreek sloegen we af over een graspad.
Ons pad voerde nu verder over bospaden en langs weilanden. Een paar maal liepen we even over een asfaltweg om daarna opnieuw over bos- en of graspaden onze wandeling te vervolgen. We zetten koers naar de provinciegrens van Friesland met Drenthe en volgde deze daarna ruim een kilometer over een zandweg met de toepasselijke naam Grensweg.
De parkoersbeschrijving gaf nu aan dat we om een vennetje zouden lopen. Door de lage waterstand en de dichte begroeting zagen we het vennetje niet. Omdat we hier wel veel kikkers hoorden, begrepen we dat hier wel dat vennetje moest zijn.
We kwamen in een plaatsje waarvan we niet wisten hoe het heette. We vroegen aan een man, die zijn hond uitliet, naar de plaatsnaam. Hij antwoordde met Vledderveen. Daarop vroeg hij aan ons waar wij vandaan kwamen. Wij antwoordden natuurlijk met Noordwolde. Dus Noordwolde is nu leeggelopen antwoordde hij omdat hij al veel wandelaars voorbij had zien komen. In Vledderveen was nog een monument ter nagedachtenis aan de Joodse dwangarbeiders die hier in 1942 tewerk zijn gesteld. Door hen werden aan de daar lopende weg werkzaamheden uitgevoerd. Na een lang fietspad langs een zandweg en een mooi heideveld werd op 7,3 km de eerste wagenrust bereikt. Er stonden hier zowaar twee toiletcabines.
Na een goede rust vervolgden we ons pad. Dit voerde nu over landgoed Vledderhof. Er ligt hier een duur Bed and Breakfast adres. Bij de huur zit namelijk het gebruik van een open engelse auto inbegrepen om zodoende optimaal van het Drentse landschap te kunnen genieten. Verderop voerde ons pad langs een fraai natuurgebied met vennetjes. We kregen uitzicht op de molen en kerk van Vledder terwijl we door de Vledder Es liepen. Ook kwamen we langs het weilandencomplex Vledder Made.
Er was in dit gebied niet veel autoverkeer, mede omdat de doorgaande weg was afgesloten. Dat kwam voor de wandelaars, die rust zochten, wel goed uit. Na het kerkhof te Vledder stond op een kruising een bankje met leuning. Daar maakten we dankbaar gebruik van. Want door de vele deelnemers op deze wandeltocht was een zitplaats met leuning in de schaduw op één van de verzorgingsposten minimaal.
We liepen verder om Vledder heen. Voorbij het zwembad kwamen we bij zeemuseum Miramar op de doorgaande weg van Vledder naar Frederiksoord.

De zwerfster vertelt
De excentireke oprichtster van Miramar; mej. J.A.W. Warners (1899 - 1986) heeft veel gereisd. Hoewel zij slechts een pover inkomen had, wist ze danzij veel doorzettingsvermogen maar onder vaak primitieve omstandigheden overal ter wereld de schatten der zee te verzamelen. Behalve vele voorwerpen voor de collectie van het museum, kwamen er ook spullen mee terug naar Vledder die niets met de zee te maken hebben zoals gedroogde zaden, popjes, kaarten, folders, doosjen, potjes, flesjes, waaiers, kledingstukken, tasjes, zakjes, souvenirs en vele honderden foto's dia's en ansichtkaarten. Veel van dit materiaal heeft jarenlang in dozen, laden en kasten gelegen en werd na de verbouwing van het museum keurig herverpakt en opgeborgen in het depot.

Alras naderden we de tweede verzorgingspost. Vlak voor deze verzorgingspost voerde ons pad tegengesteld aan een grote groep klootschieters. Er was hier een wedstrijd klootschieten aan de gang. Bij elke deelnemer waren meerdere mensen die keken of veilig met het balletje gegooid kon worden of die de bal met een soort harkje uit het struikgewas opviste, eigenlijk opharkte. Want met een hark kan je niet vissen.
De tweede wagenrust was de zelfde als eerste. Dus ook hier stonden twee toiletcabines. Verder dwaalden we door bosgebied Vledderveld. Na nog een grasparkoers langs de Westerbeeksloot werd op 22,4 km de grote rust bereikt. Deze was gelegen in het Dorpshuis te Wilhelminaoord. We troffen hier nog een FLAL-ler uit de omgeving van Winschoten, die pas om kwart over tien gestart was. Hoewel de pijlophalers al vertrokken waren mocht zij er nog achteraan lopen. Eigenlijk had ze het 35 km parkoers willen lopen, maar nu was ze blij, dat ze in ieder geval nog mee kon lopen.
We staken de doorgaande weg door Wilhelminaoord over en kwamen daarop langs de Nederlands Hervormde kerk, waarvan de eerste steen gelegd was door Jonkheer van Hoorn van Burgh in 1851. Hij was destijds tevens lid van de Permanente-commissie.
We ruilden de provincie Drenthe weer in voor die van Friesland. We kwamen door verschillende natuurgebieden en genoten volop. Bij een vennetje was een zee van bloeiende wolgras en dat werd natuurlijke op de gevoelige plaat vastgelegd. We passeerden een bordje van bosgebied Stichting Maatschappij van Weldadigheid. En vlak daarop was de laatste verzorgingspost op 27,5 km. Vlak voor deze verzorgingspost stonden grote kartonnen dozen waarin de schillen van bananen lagen. Daarop verheugden we ons op een banaan, maar helaas. De bananen waren op en nu moesten we ons tevreden stellen met een appel. Ook hier stond een toiletcabine.
Verder liepen we weer en we kwamen langs een boerderijtje waar allerlei verschillende snuisterijen in de tuin of aan de woning waren bevestigd. Daarna volgde nog een witgeschilderd huis waar in de voortuin een miniatuur boerderij stond. Na Bamboekwekerij en Bamboe-expositietuin Mei Chu kwamen we twee jonge amazones tegen die door hun vader op de fiets werden begeleid.
Na bosgebied Spokedam kwamen we langs een rondgebouwd- en rietgedekt huis. Om het huis lag een sloot met een bruggetje om het huis te verlaten. Na bosgebied Hanestede werd Noordwolde weer bereikt. We werden in het Fries verwelkomd met de tekst “Bliede dat jim oons dörp bezuken”. Na een standbeeld en Big Train World Rotanland werd de finish op 33,7 km bereikt.

De rotanindustrie heeft Noordwolde landelijke bekendheid gegeven. Deze industrie ontstond bij toeval omstreeks 1825. Een Duitse veenarbeider verbleef een tijd in het dorp. Deze man kon mandjes vlechten van in het wild groeiende wilgentenen. Hij leerde een aantal inwoners wilgenmandjes maken. De verkoop van deze mandjes leverde geld op. Al snel keken anderen hen de kunst af. In 1860 hielden al zo'n tweehonderd gezinnen zich bezig met deze huisindustrie. Later in de 19e eeuw kreeg een predikant, ds. Edema van der Tuuk, het idee om in deze omgeving rieten stoelen te gaan maken. Hij kreeg dat idee in Amsterdam toen hij voor een winkel stond waar uit Duitsland geïmporteerde stoelen werden verkocht. De materialen waren hier voorhanden, ook werkkrachten waren er in overvloed. Kleine ondernemingen kwamen van de grond. Aan het einde van de 19e eeuw werden er in en rond Noordwolde zo'n 200.000 stoelen per jaar gemaakt, welke voor het grootste gedeelte per trein werden geëxporteerd via voormalig station Peperga.

Bij de finish troffen we Annie van der Meer en haar echtgenoot. Annie had, samen met Huib van Broekhoven, meegedaan aan de 1200 km lange monstertocht Ronde van Nederland. Zij deden dit om geld in te zamelen voor KiKa, de stichting Kinderen Kankervrij. Annie was nu vergezeld van haar man. Op deze dag konden wij het boekje van Annie voor een speciale prijs van € 8,95 kopen in plaats van € 9,95. Wij hadden dit boekje echter al eerder gekocht.
Het was een hele mooie wandeltocht geworden. Wij willen de organisatie dan ook hartelijk danken voor deze tocht.

Henri Floor

Klik