Het Wapen van Alblasserdam ligt aan de rand van het centrum van Alblasserdam, op het punt waar de Alblas in de Noord stroomt.

We staken de rivier Nieuwe Alblas over. Achtereenvolgens passeerden we nu de plassen Lammetjeswaal en Rijzenwaal.

De walen of gaten in de lage landen achter de dijk, waarvan de Rijzenwaal en de Lammetjeswaal de grootste zijn, wijzen op de vroegere doorbraken van de dijk, waarbij het binnenstroomende water door zijn draaikolken diepe kommen in het land ploegde.

Oud-Alblas is een van de oudste dorpen in de Alblasserwaard. Alblasserdam was van oorsprong een buurtschap van Oud-Alblas. Oud-Alblas behoort samen met Bleskensgraaf, Brandwijk, Molenaarsgraaf, Goudriaan, Ottoland en Wijngaarden tot de gemeente Graafstroom.

Op 25 kilometer werd de eerste grote rust bereikt. Deze was gelegen in Streek-Natuurcentrum te Papendrecht. Na deze rust staken we de A15 over. Na Papendrecht werd Sliedrecht betreden. Over een voet/fietspad langs een zeer lange spoorbrug staken we de Beneden Merwede over.
Nu bevonden we ons op het grondgebied van Dordrecht. Na de derde Merwedehaven werd
verzorgingspost nummer 3 bereikt op 30½ kilometer.
We staken de rivier Wantij over. Langs de oostzijde van Dordrecht kwamen we langs een hoge watertoren.

Historie van de Watertoren Buitenlust
In 1916 is door Visser en Smit de betonnen watertoren gebouwd voor de drinkwater-voorziening van de gemeente Dubbeldam. Het was de tweede toren in Nederland die een holbodemwaterreservoir kreeg. Bijzonder daarbij was dat het water direct onder de toren te ijzerhoudend was waardoor er bij de Kop van ’t Land een aparte drinkwatervoorziening aangelegd werd. Dat water werd naar de watertoren gepompt zodat de inwoners van Dubbeldam stromend water kregen.
In de tweede wereldoorlog gebruikten de Duitsers de watertoren als uitkijkpost. Het verhaal gaat dat een Duitse soldaat niet voldoende oplette en in het reservoir viel en verdronk …
Begin jaren zeventig vervingen pompstations de functie van watertorens. De watertoren werd vervolgens gebruikt als antennemast voor het centrale antennesysteem.
Jaren stond hij een beetje te verkommeren. Tot de gemeente de toren te koop aanbood voor een gulden. Aan de verkoop was een prijsvraag gekoppeld. Uit zeven inzendingen werd het voorstel van Stichting Watertoren Buitenlust gekozen.
Het voorstel behelsde een watertoren ingericht als “ecologische bijenkorf”, waar ecologische producten uit de nabije omgeving worden verwerkt en verkocht. Een plaats waar voorlichting wordt gegeven aan consumenten en jeugd over het hand in hand gaan van ecologische landbouw, natuur en recreatie, zodat de kloof tussen stad en platteland wordt verkleind.
De watertoren gonst en bruist en draagt zijn steentje bij aan onze ecologische toekomst.

Na nog verzorgingspost nummer 4 op 36½ kilometer werd de tweede grote rust bereikt op 39½ kilometer. Deze was gelegen in kantine Sporting Delta te Dordrecht. Naar we later vernamen vielen hier 5 (mannelijke) deelnemers uit.
We vervolgden ons pad in Dordrecht door het Weizigtpark. We staken de Oude Maas over.
Daarop werd verzorgingspost nummer 5 bereikt op 46 kilometer.
Inmiddels hadden we Dordrecht ingeruild voor Zwijndrecht. Langs het water met de naam Devel, nabij bosgebied de Hoge Devel werd 't Weetpunt bereikt.

Het Develgebied heeft al een hele geschiedenis achter de rug. Uit bodemonderzoek is gebleken dat de oeverwallen van de Devel al rond het jaar 1000 bewoond werden door vissers, landbouwers en veehouders. In 1331 werd de Zwijndrechtse waard door de graaf van Holland, Willem III, bedijkt. Daarbij werd de Devel bij Groote Lindt en bij Kleine Lindt afgedamd. Sindsdien speelt de afgedamde rivier een belangrijke rol bij de afvoer van het polderwater.
In de vorige eeuw viel door daling van het waterpeil in de polder de Devel voor een groot deel droog. In de bedding ging men o.m. groente telen, zoals in de nog niet ontgraven delen nog wordt gedaan. Toen in de jaren 60 en 70, de behoefte aan natuur en recreatie steeg, werden delen van de Devel ontgraven. Hierdoor is een belangrijk deel van het landelijk gebied weer in de oorspronkelijke staat terug gebracht.
Het monumentale kerkje van Kijfhoek dateert al uit 1368 en staat nog steeds op zijn terp aan de rand van de Devel.

Vlak hierna was verzorginspost nummer 6 op 51 kilometer. Het was hier of nog een kilometer verderop dat de laatste mannelijk uitvaller van het toneel verdween.
De laatste grote rust was in CR Het Dorpshuis te Heerjansdam. Hier besloot Coos de strijd op te geven. Van de 19 vrouwelijke deelnemers was zij de enige die uitviel. Maar ze was van de uitvallers wel diegene, die deze tocht het langst had volgehouden.
Door industriegebied verlieten we Heerjansdam. We kruisten nog de rivier de Waal, die hier wel heel smal was. Nu liepen we een tijdlang langs de Oude Maas. We zagen zowaar eenmaal een strandje. Ook kwamen we door een park waar een heel smalle spoorbaan was aangelegd. We staken de Heinenoordtunnel over en op 69 km was verzorgingspost 8.
Het hoogtepunt van de tocht was wel de paden door de Carnisse grienden. Het parkoers was hier zo mooi, dat je bijna je vermoeidheid vergat. Wel was het voor ons moeilijk om ons fototoestel in onze rugzak te laten zitten. Want we hadden eerder besloten om toch geen foto’s te maken, omdat dit anders teveel tijd zou kosten en daardoor mogelijk niet de limiet van 18 uur zouden halen.

De geschiedenis van de Carnisse en de Rhoonse grienden.
De griendcultuur is vele eeuwen oud. Al in 1546 werd geschreven over het gebruik van rijshout. Dit rijshout (takken en twijgen van wilgen) was, en is één van de hoofdproducten uit de griend. De Rhoonse grienden liggen buitendijks en het gebied staat onder invloed van de getijdenwerking van de zee; vandaar de naam getijdengrienden. Twee maal per etmaal staan grote delen van het gebied onder water. Vroeger had dit een nadelige invloed op de opbrengst van de griend. Dat was de reden om de grienden in cultuur te brengen; grienden zijn kunstmatige aanplantingen van wilgen. Er werden greppels gegraven om een snelle terugtrekking van het water te bevorderen. Met de grond die daarbij vrij kwam, werden de zogenaamde lanings (paden) opgeworpen en akkers opgehoogd Zo werd de griend beter toegankelijk en nam de productiviteit van de griend toe. Ook werd de afvoer van griendproducten vergemakkelijkt omdat de sloten tijdens de vloed bevaarbaar zijn. Naast wilgentwijgen werden riet en biezen geproduceerd. Jacht en visvangst behoorden tot de bijverdiensten van de griendwerkers.

Griendcultuur nu.
De Rhoonse en Carnisse grienden behoren tot de laatste overgebleven getijdengrienden in Nederland. Kenmerkend is de grote rijkdom aan planten en dieren. Alleen de Rhoonse grienden worden nog volledig als griendcultuur beheerd. Dit betekent dat ze in een cyclus van drie jaar worden gehakt. U treft dan ook nog steeds de eeuwenoude griendcultuur aan. Het gebruik van griendhout neemt echter af. Vroeger gebruikte men griendhout ondermeer voor allerlei gebruiksvoorwerpen, zoals gereedschapstelen, hoepels en manden. Door de opkomst van andere materialen gebruiken we griendhout in deze tijd alleen nog voor het maken van zinkstukken voor oeverbescherming. Van recentere datum is het gebruik van griendhout voor geluidschermen en het gebruik als voedsel en speelmateriaal voor vele diersoorten in de Rotterdamse Diergaarde Blijdorp.

Inmiddels liepen we in Barendrecht en passeerden hier cafe ’t Schaapje en het gemeentehuis. De laatste verzorgingspost lag op 74 kilometer. Langs een verkeersplein met een kruising van de A15 en A16 snelwegen werd Ridderkerk weer bereikt. De finish was, evenals de start in recreatiecentrum De Fakkel te Ridderkerk.
We waren naar deze tocht niet afgereisd met de bedoeling in een mooi landschap te wandelen. Het belangrijkste voor ons was de prestatie om weer eens een 80 km te lopen. De voorgaande jaren was de 75 van Hengelo de langste tocht in het jaar geweest. Maar dit jaar valt de 75 van Hengelo samen met de Ronde van Zuid-Limburg. En daar willen we elk jaar bij zijn.
Nu we dan deze kennedymars hebben gelopen moeten we vaststellen dat dit toch wel een heel mooie kennedymars is. Er is alles aan gedaan om de tocht zoveel mogelijk over verkeersarme wegen en paden te leiden. Verder zijn de verzorgingsposten uitstekend. Bij elke post kon je weer wat anders krijgen. Vooral de verzorgingspost waar we fruitsalade kregen was een grote verrassing voor ons. Want als je bedenkt dat deze tocht bij na-inschrijving € 12,50 kost, dan vraag je je af dat ze het voor dat geld allemaal kunnen doen.

Henri Floor & Coos Verburg