|
|
|
De 75 van Hengelo 2006 |
Op zaterdag 13 mei 2006 organiseerde de Hengelose Wandelunie (HWU) de jaarlijks terugkerende "De 75 van Hengelo". Sinds een paar jaar wordt ook de 50 kilometer georganiseerd. Wij kozen het 75 kilometer parkoers. De HWU schreef op zijn website www.hengelo-wandel.nl hierover het volgende: De 75 van Hengelo is een prestatiewandeling volgens een geslaagd concept. De deelnemer geeft voor het evenement op binnen welke tijd hij de afstand van 75 km denkt af te leggen. Hij gaat dus de strijd aan met zichzelf. De route voert door de mooiste stukjes van Noordoost Twente, over een zeer afwisselend parcours, zandwegen, verharde wegen, fietspaden, een klimmetje, kronkelwegen en een eindeloos stuk. Een beproefde en door deelnemers geprezen route. Voor de voeding wordt een zorgvuldig samengesteld pakket aangeboden. Deze wandeling wordt ook gewaardeerd met het IVV stempel en voorzien van medische verzorging door de EHBO Hengelo. De voorgaande dagen was het vrij warm geweest voor de tijd van het jaar met 25 graden. Voor deze dag was 16 tot 21 graden voorspeld met kans op regenbuien, waarbij onweer ook mogelijk was. Wij waren de voorgaande dag al naar Hengelo afgereisd. Ikzelf was alleen met de auto naar Hengelo gereden. Coos moest nog werken. Coos haalde ik ’s-avonds op van het treinstation van Hengelo. Vandaar waren we naar Pension De Zevensprong gereden. We konden zo vroeg als we wilden, op de kamer, ontbijten. Daardoor waren we rond kwart over vijf als één van de eersten bij de start. We waren zelfs nog net te vroeg om ons al te kunnen inschrijven.
Rond vijf voor zes hoorden we een organisatielid tegen een collega zeggen “ga jij naar de uitgang en zorg dat er nog geen wandelaars vertrekken”. Daarop liepen wij ook naar buiten. Rond zes uur stonden al heel veel wandelaars buiten, die wilden vertrekken. Wij stonden vooraan en we hoorden zeggen dat het wachten was op de (plaatsvervangende) voorzitter voor een toespraak(je). Maar een paar minuten over zes hoorden we een schreeuw en we mochten vertrekken. Later vernamen we dat het toespraakje binnen werd gehouden.
Het wandelhuis van de HWU is gelegen aan de rand van Hengelo aan de zuidoostkant. Eén van de eerste straten waar we over liepen had de naam “Pruisische Veldweg”. Spoedig verlieten we dan ook de bebouwde kom. We staken de spoorlijn van Hengelo naar Enschede over en even later liepen we over de Enschedesestraat in de richting van Enschede. Net nadat we de gemeentegrens met Enschede hadden gepasseerd sloegen we af over de Zelfertweg. Hier op de hoek stond een alleraardigst huis met fraaie luiken en met een mooi wit hekwerk om de tuin heen. We staken de Drienerbeek over. We dwaalden over rustige wegen door bosgebied. We kwamen door buurtschap Driene, maar van een echt centrum was niets te merken.
Verderop kwamen we langs gebouwen van de Universiteit Twente. Er stonden hier opvallend veel fietsen bij de gebouwen. Daarna doorkruisten we natuurgebied Het Leutink. We liepen meestal over asfaltwegen. Maar er zaten ook flink wat zandwegen in het parkoers. In dit gebied troffen we ook veel ANWB paddestoelen hetgeen goede markeringspunten tijdens wandeltochten zijn. Bovendien stond bij vrijwel elke zijweg een straatnaambordje of zag je een paal waaraan eens een straatnaambordje had gezeten. We kwamen langs het Lonnekermeer. Het landgoed Lonnekermeer heeft niet alleen bijzondere natuurwaarden, maar is ook van landschappelijk en cultuurhistorisch belang. Het Lonnekermeer maakt onderdeel uit van een keten van landgoederen die ooit gesticht zijn door de grote Twentse industriëlen. Op het landgoed staan drie rijksmonumenten, het landhuis, een boerderij en een dienstwoning die dateren uit begin 20e eeuw.
Het landgoed maakt onderdeel uit van de ecologische hoofdstructuur, het landelijk netwerk van aaneengesloten natuurgebieden dat moet ontstaan om dieren en planten voldoende leefruimte te bieden. Door de bijzondere combinatie van waterplassen, bos en heide biedt het landgoed onderdak aan een grote variëteit aan dieren en planten. Rondom de vrij ondiepe waterplassen komen typische soorten voor als dotterbloemen en zwanebloemen en 27 soorten libellen. Het Lonnekermeer is verder bekend om het gesteeld glaskroos dat nergens anders in Overijssel voorkomt. Ook zijn de kleurrijke ijsvogel, boomvalk en groene specht vaste bewoners. Het bosgebied kenmerkt zich door een groot aantal verschillende boomsoorten, zoals beuken, berken en zomereik. Een bijzondere soort is hier de koningsvaren. Op de natte heidegronden komen kleine zonnedauw en moeraswolfsklauw voor. Door gericht kleinschalig natuurbeheer verwacht Landschap Overijssel de variatie verder te kunnen laten groeien en ook veel van de oorspronkelijke natuurwaarden te herstellen. Ook in het aangrenzende natuurterrein De Wildernis zijn hiermee goede resultaten geboekt.
Even voor de Weerseloseweg (N737) was op 10 kilometer de eerste verzorgingspost in de gemeente Enschede. We moesten ons startnummer laten zien. Wij zijn niet van die hardlopers die graag met nummers op onze borst lopen. Daarna zetten we koers naar vliegveld Twente. Toen er voor de eerste keer melding werd gemaakt van het vliegveld in de parkoersbeschrijving zagen we alleen weilanden. Het vliegveld bevond zich daar ver achter. Mede door het vroege uur zagen we totaal geen vliegtuigen, want we waren om 6 uur gestart.
We kwamen uit op de Oude Postweg en volgden deze een tijdlang. Daarop bereikten we de Oldenzaalsestraat. Opnieuw was dit een provinciale weg, namelijk de N733. We volgden deze even, maar sloegen spoedig weer af.
Wist u dat Oldenzaal ook wel de ‘Boeskoolstad’ genoemd wordt? Deze naam dankt de stad en haar inwoners aan het boeskoolmenneke. Vroeger werd door de plaatselijke bevolking de “boeskool” (witte kool) veelvuldig op het land verbouwd en op de markten in omliggende steden aangeboden. Het menneke is nu symbool geworden voor de vrolijke gemeenschap en haar gezellige inwoners.
Op het driegemeenten punt was op 20 kilometer een verzorgingspost. Het ging hier om de gemeenten Enschede, Oldenzaal en Losser. Net voorbij deze verzorgingspost had je een fraai uitzicht op het omringende landschap.
We kwamen opnieuw op een Oldenzaalsestraat uit. Dit was de N734. Dit was namelijk de straat die van Losser naar Oldenzaal liep. De vorige Oldenzaalsestraat was de weg die van Enschede naar Oldenzaal liep. We volgden nu een tijdland de Oldenzaalsestraat die naar Losser liep.
Door de Fleerder Esch liepen we naar de A1-snelweg toe en staken deze over.
We kwamen uit op de Postweg. We volgden deze weg door natuurgebied Boerskotten, een landgoed dat 144 ha. groot is. Daarna staken we de spoorlijn van Oldenzaal naar Bentheim over. De bomen stonden er in de bossen prachtig bij met hun licht-groen gekleurde bladeren. Hadden we de vorige week nog volop bloeiende paardebloemen in de weilanden gezien, nu zagen we veel uitgebloeide paardebloemen. Na natuurgebied rondom de Wilmersberg kwamen we op de Kruisseltlaan langs een kapelletje. Hier werd Coos op de foto gezet.
Op 26,7 km werd de eerste grote rust bereikt bij hotel/restaurant Het Grote Zwaantje in De Lutte, gemeente Losser. Coos, besloot om op de 50 kilometer over te stappen. Vooraf hadden we al geïnformeerd of dit kon. Na een rust van 15 minuten vervolgde ik zonder Coos het 75 kilometer parkoers. Vóór de Franse tijd bestond Losser uit een aantal marken. De Lutte was eens de machtigste en rijkste marke van Twente. Hier kon men tegen veroordelingen door andere markerichters in beroep gaan.
De marke De Lutte was zó groot, dat zij was verdeeld in vier “Heurnes”, waarvan de namen ook thans nog bestaan, nl. de Rooderheurne, de Molterheurne, de Elfterheurne en de Hengelheurne.
Men had in de marken een eigen wetgeving en rechtspraak (het markerecht), waarin het gemeenschappelijk bezit van de markegrond was geregeld. Hierbij moet gedacht worden aan o.a. het hakken van bomen, de hoeveelheid plaggen die gemaaid mochten worden, het regelen van de waterlopen en het aantal beesten dat er mocht grazen op de gemeenschappelijke gronden.
Een paar honderd meter na de rust kwamen we langs kapelletje Middelkaamp. We liepen deze tocht voor de zesde keer. De laatste keer was dat in 2003. We konden ons niet van voorgaande tochten herinneren dat hier een kapelletje stond. Later, toen we thuis waren en de foto’s bestudeerden, zagen we dat de kapel in 2003 was opgericht. Wij zetten nu koers naar De Hooge Lutte op het 240 ha grote landgoed Egheria. Daarbij kwamen we ook langs Huize De Ticheler.
We doorkruisten de verdwenen NS-wandeling Hakenberg. Ook het Noaberpad en het Twentepad werden gekruist.
De Hakenbergroute volgde voor een deel het Fabriceurspad (Oldenzaal-Lingen [Duitsland]; ca. 55 km), het Noaberpad (Nieuweschans-Emmerich; ca. 330 km) en het Twentepad (rondgaande route: Almelo, Ootmarsum, Oldenzaal, Almelo; ca. 85 km).
We zetten nu koers naar Denekamp. Op weg hier naar toe volgden we enige km's een parallelweg langs de Denekamperstraat. Hier langs was ook een (koude) wagenrust op 30 km van de tocht. Enige malen namen we foto’s van fraai langs de weg staande huizen. In buurtschap Hoenderkamp sloegen we af en dwaalden door dit buurtschap. Langs de Volterdijk kwamen we nog langs een kruisbeeld. Bij de romp van een grote oude molen zonder wieken sloegen we af en zetten koers naar het Borgbosch en het riviertje de Dinkel.
Nu kwamen we in het Dinkelland, het land waar de rivier de Dinkel doorheen stroomt. Veel van de schoonheid van het landschap is te danken aan het riviertje de Dinkel, dat zich in talrijke lussen vanaf Glane naar Lattrop een weg baant door deze streek. De oevers zijn begroeid met een rijke vegetatie waarin vele vogelsoorten huizen.
Bij de laatste boerderij voor de brug over de Dinkel (Hoog Ende) was een (warme) verzorgingspost op 35 km. Dit was een post waar ook warme dranken werden verstrekt. De temperatuur was in dit beschutte hoekje toch zeker tot 25 graden opgelopen.
Nadat ik reclame had gemaakte voor mijn website hoorde ik van een dame dat zij ook een website (www.love2walk.tk) had en hier ook wandelverslagen op publiceert. We staken de Dinkel over en even later liepen we langs Huis Singraven en de nabijgelegen houtzaag-waterradmolen. Er zaten hier talrijke toeristen buiten op het terras vanwege het mooie weer.
Het spook van het Singraven
Het verhaal luid dat een non die regelmatig omgang had met dorpelingen, onkuis bevonden werd door de andere nonnen. Na een schijnproces wordt ze levend ingemetseld in een muur van het klooster (dit scheen wel eens vaker te gebeuren in die tijd 1506).
Haar gekrijs en jammerklachten waren dagen lang te horen, tot dat het moment kwam dat het stil werd. Maar dat werd het absoluut niet. Vanaf dat moment is het gaan spoken op het Singraven. Haar geest dwaalt vanaf toen rond op het Singraven. Regelmatig zou ze boven het spattende water van de watermolen gezien zijn en haar geest zou ongeluk geven aan de bewoners van het Singraven. Dat dit niet verzonnen is blijkt wel, want in 1878 wilde de toenmalige bewoner Hendrik Jan Roessink Udink na een diner een sigaar opsteken. Hij struikelende over een brandende olielamp en in een paar seconden stond hij helemaal in brand.
Ze hebben hem al brandend in de Dinkel gegooid maar hij is een dag later aan zijn verwondingen overleden. Verder werden verschillende vroegere eigenaren door geldproblemen geteisterd, waarvan sommige aan de drank raakten. Moderne paragnosten van het programma 'Het Zwarte gat' hebben het huis onderzocht. De paragnosten hebben een hond waargenomen die dwars door de muren en gesloten deuren zweefde. In de jaren twintig van de 20e eeuw heeft men een lege ruimte achter een muur aangetroffen. Het schijnt zo te zijn dat daar iets gevonden is wat men tot nu toe nog niet bekend heeft willen maken.
Ook nu nog waakt de geest van de non over het Singraven. Soms zweeft ze vormloos tussen de witte nevel boven de Dinkel, of men ziet haar achter een venster staan van het Huis Singraven. Door deze legende heeft het huis ook een bijnaam gekregen, namelijk Het Zwarte Huis.
We liepen hier even in de gemeente Denekamp. Via het uiterst noordelijke puntje van de gemeente Losser werd de gemeente Weerselo betreden. We staken de Bijdinkel over via de Schiphorsterbrug, Verderop staken we de Volterbeek over.
In buurtschap Volthe sloegen we af over de Twelweg, de weg naar boerderij De Twelhoeve. Hieraan lag een verzorgingspost op 40 kilometer. Hier troffen we Carola weer met haar wandelvriend. We zagen om de nek van Carola paarse veters hangen. Toen we deze (veters) goed bestudeerden herkenden we het merk. Het was de inmiddels nationaal bekende www.sunnywalk.nl-veters.
Sunny is een vrouw uit Almere die in augustus wil meedoen aan de 100 kilometer lange Dodenmars en zich laat sponsoren ten behoeve van het KWF (Koningin Wilhelmina Fond). Ze heeft al €2400 aan toegezegde gelden. Maar er kan natuurlijk altijd meer bij. Indien u, geachte lezer, ook wil doneren, kijk dan eens op de website van sunnywalk.nl. Sunny heeft zich inmiddels ook daadwerkelijk ingeschreven voor de Dodenmars en heeft startnummer 40.
Toen ik op 11 februari 2006 een WS78 tocht vanuit Breukelen liep, ben ik nog o.a. met Sunny op de foto gezet.
Na de verzorgingspost liepen we verder door het Voltherbroek. Daarop werd het kanaal van Almelo naar Nordhorn bereikt. Bij een picknick bank hielden we een rust. Aangezien we niet meer de jongsten zijn en de eenvoudige camping-klapstoelen op een aantal verzorgingsposten niet optimaal voor onze rug zijn, geeft een stevige piknikbank ons goede steun in de rug. Toen een echtpaar op de fiets kwam aangereden en wij hen vriendelijk groetten, bleven ze even stilstaan. Ze vroegen ons, aan wat voor wandeltocht we meededen. Zij hadden namelijk even daarvoor op een bankje nabij de Hunnebrug gezeten. Het was hen opgevallen dat bijna alle wandelaars alleen liepen. Volgens hen lopen wandelaars normaliter veelal samen. We vervolgden ons pad langs voornoemd kanaal en passeerden de Hunnebrug. Aan de overkant van het kanaal ligt vlak bij de Hunnebrug de Huneborg. De Hunenborg is het restant van een burcht, die stamt uit twee gedeelten, een hoge en een daaraan aansluitende lage burcht. De hoge burcht beslaat een 100 bij 150 meter groot ovaal terrein, dat geheel wordt omgeven door een gracht. Aan de binnenzijde van de gracht bevindt zich een verdedigingswal. Men heeft in het verleden hier scherven van kogelpotten en Pfingsdorferaardewerk gevonden, waaruit valt af te leiden dat deze burcht uit de 11e en 12e eeuw stamt. Naast historische betekenis biedt de Hunenborg met zijn directe omgeving een rijke flora en fauna. (bron: www.frw.rug.nl) We werden weer eens ingehaald door Carola. Zij liep grote stukken samen met een wandelvriend. Op de 40 kilometer verzorgingspost waren wij opmerkzaam gemaakt op de paarse veters, die zij om haar hals droeg. Nu besloten we dan bij de vertegenwoordigster van Twente deze veters te kopen.
Op 45 km was weer een (warme) wagenrust. De verzorgers stonden op uit hun gemakkelijke stoel ten behoeve van de wandelaars. Daar werd uiteraard gretig gebruik van gemaakt. Even later kwamen er een paar andere wandelaars aangelopen. Ze vroegen aan Carola en haar wandelvriend hoe het met de verkering stond. Later bleek dat deze opmerking onterecht was gemaakt, maar dat las ik pas later in het wandelverslag van Carola. De wandelaar die de opmerking over de verkering had gemaakt zei tegen één van de verzorgers dat zijn periode van verkering een hele fijne periode uit zijn leven is geweest.
Verderop liepen we langs een klootschietbaan. Dit sprak ons wel aan omdat we in 2002 dit spel een keer hadden gedaan tijdens de viering van de verjaardag van een vriendin, die toen Sara zag. De sport Klootschieten is in Twente heel populair en de meeste dorpen hebben een klootschietersvereniging. Het spel wordt gespeeld door twee ploegen van zes personen. Gespeeld wordt met een houten bal, gemaakt van zeer droog en hard hout en gevuld met lood. Deze bal heeft ongeveer de grootte van een tennisbal. De bedoeling is dat iedere speler twee of drie keer werpt en de ploeg die aan het einde van de wedstrijd de grootste afstand heeft afgelegd heeft gewonnen.
Op de (hernieuwde) kruising met het kanaal Almelo-Nordhorn troffen we een merkwaardig verbodsbord aan. Op het ronde witte bord met rode rand was een dame met kruiwagen afgebeeld. Van een collega op het werk hoorden we later dat in dit gebied veel mannen, die in het café dronken zijn geworden, op deze manier door hun vrouw naar huis worden gereden.
We kwamen in de plaats Weerselo en liepen over de Stadtlohallee. Deze straatnaam deed wel erg Duits aan, maar we zaten hier ook niet zo ver van de grens met Duitsland vandaan.
De gemeente Dinkelland is in 2001 ontstaan door de samenvoeging van de drie gemeenten Denekamp, Ootmarsum en Weerselo. Zo telt de gemeente nu ruim 25.000 inwoners en heeft een oppervlakte van ongeveer 18.000 hectare.
Het landschap is gevormd door de Dinkel, als het ware een soort golvende vallei, op afstand omsloten door langgerekte heuvelruggen. Op de hellingen van deze vroegere stuwwallen liggen schitterende bossen, de essen met hun akkers en weilanden en de heidevelden; natuurgebieden zoals het Springendal, 't Singraven en het Roderveld waarin je het hele jaar door op je gemak voelt, waar ruimte is om te ontspannen en om te genieten van al het moois dat geboden wordt.
Naast deze 'zomaar' geschonken schoonheid biedt de gemeente Dinkelland ook veel historische bezienswaardigheden. In het stroomgebied van de Dinkel bijvoorbeeld ligt het eeuwenoude landgoed Singraven met z'n prachtige watermolens en het Huis Singraven. Op 50 kilometer was weer een verzorgingspost. Deze lag aan de noordkant van Weerselo. Een verzorger sprak zijn bewondering voor ons uit met het deelnemen aan deze 75 kilometer. Hij deed het ons niet na. Vlak voor deze verzorgingspost waren we een thermometer gepasseerd die 25 graden aangaf. We hoorden dat er nog acht wandelaars achter ons zaten.
We vervolgden ons pad dat het Stift, een klein plaatsje of wijk nabij Weerselo. Vlak voor het Stift sloegen we af. We hadden ons erg verheugd op een bezoek aan het Stift en derhalve was de teleurstelling groot dat we niet door het centrum van het Stift liepen. Met onze voorgaande 5 edities waren we hier wel langs gekomen. We hadden van de route af kunnen gaan, maar we zaten echter niet ruim in de extra tijd. Een pluspunt van deze wijziging was het feit, dat het saaie stuk meteen na het Stift hiermee vermeden werd.
We passeerden een kapelletje dat gelegen was in de Weerselosche Es . Verderop kwamen we ook nog langs een kruisbeeld in buurtschap Beekdorp. We zagen regelmatig karakteristieke Saksische boerderijen, die kenmerkend zijn voor de oude bouwstijl in Overijssel. Dit boerderijtype is opgebouwd uit een netwerk van houten balken waar tussen metselwerk wordt aangebracht. Daarnaast zijn ze herkenbaar aan de hoge puntdaken en houten wit omlijste topgevels, vaak gesierd door een gevelteken met een oeroud motief, dat zijn oorsprong vindt in een oud volksgeloof. De deuren van deze boerderijen bestaan uit vier delen, die in het midden verstevigd zijn met een balk (stiepel). We passeerden een boerderij met ezel tussen de buurtschappen Beekdorp en Noordijk. Nu zetten we koers naar Saasveld. Dit was ook gemeente Weerselo. Vlak voor Saasveld begon het wat te druppelen en we hoorden onweer-geroffel. In het centrum van Saasveld ging het wat harder regenen en onweren. Daarop besloten we een restaurant binnen te lopen. Dit was Partycentrum ’t Holscher. We bleven aanvankelijk bij de deur staan, maar even later zei iemand tegen ons dat we wel op een stoel mochten zitten die daar in de gang stond. Hier schuilden we 10 minuten. Daarna werd het droog en vervolgden we ons pad naar de officiële rustpost in Saasveld. Hier was de tweede grote en laatste binnenrust. Deze was gelegen in het Scouting gebouw “Het Koningsnest”van Jong Nederland Saasveld. We waren bij aankomst de laatsten. De achterliggers hadden ons allemaal ingehaald voor zover ze niet waren uitgevallen. Want bij ‘t Stift was iemand met startnummer 930 uitgevallen. We kregen hier een bakje groentesoep en limonade. We hadden het plan om hier hooguit 10 minuten te rusten maar het werden er toch zeker 20.
We besloten de korte broek te verwisselen voor de lange broek. Ook trokken we wat warmers aan want de temperatuur was toch wat aan het zakken. Bij het verlaten van deze rustpost behoorden wij samen met nog een andere wandelaar tot de laatsten. Vanaf deze rustpost op 56 kilometer troffen we elkaar verschillende malen tot aan de rust op 62,35 kilometer. Bij de Saasveldermolen verlieten we Saasveld definitief. De molen was versierd omdat het Molendag was. De korenmolen van Saasveld is een ronde bovenkruier zonder stelling uit 1870. De molen heet de Soaseler Möl en is gerestaureerd in 1978 en is nog steeds in gebruik. Op de kruising bij de Saasveldermolen hing aan een boom een hele grote prijzenkast met talrijke bekers. Zoiets hadden we nog niet eerder gezien. We zijn helaas niet op het idee gekomen om hier een foto van te maken. Verderop kwamen we vlak langs bosgebied Het Molenven. Maar het ven zagen we niet. Daarna kwamen we door buurtschap Hertme, gemeente Borne. Borne behoort tot de oudste plaatsen in Twente. Begin 13e eeuw wordt Borne al genoemd in een officiële akte. Akkerbouw en veeteelt zijn lange tijd de belangrijkste bestaansbronnen geweest, maar vanaf de 18e eeuw heeft de textiel deze plaats ingenomen. Vermogende doopsgezinde linnenwevers en fabrikeurs hebben er toen gewoond en gewerkt. De gemeente Borne, bestaande uit de kernen Borne, Zenderen en Hertme, heeft nu circa 21.000 inwoners, is een fraaie woongemeente met een oude kern dat het predikaat beschermd dorpsgezicht draagt. In buurtschap Weleveld staken we de Oude Bornsebeek over. Iets verderop staken we, nog steeds in buurtschap Weleveld de Bornse beek over. Daarop werd een verzorgingspost op 62,35 kilometer bereikt. Spoedig werd nu Borne bereikt. Bij de Bornse rondweg staken we een rotonde over. We liepen door de wijk Molenkamp en staken de spoorlijn van Hengelo naar Almelo over. Verder liepen we in Borne langs de wijken Oldhof en Letterveld. Daarop werd Verkeersknooppunt Buren bereikt, Hier komen de A1 en A35 snelwegen bij elkaar, respectievelijk scheiden zich.
Voordat we de A35 opnieuw overstaken, hadden we op 67,5 kilometer nog een verzorgingspost. Hier constateerde een wandelaar dat hij zijn mobieltje annex organiser had verloren. Hij vroeg aan een van de organisatieleden of zij de voorgaande kilometer naar het toestel wilden zoeken. Dat hebben ze ook gedaan en met succes. Hij was de daar heel erkentelijk voor
Nadat we de A35 waren overgestoken liepen we Hengelo weer in en na een aantal lange straten werd de finish bereikt. We klokten een tijd van 14 uur en 41 minuten. Bij het betreden van het wandelhuis werden we heel hartelijk toegeklapt. Coos was toen al ruim vijf uur binnen, maar zij liep zoals eerder gemeld het 50 kilometer parkoers.
Het was een goed georganiseerde tocht. Wij liepen deze tocht voor de 6e keer, hetgeen aangeeft dat wij de tocht ook heel goed vinden. In het verleden werd deze tocht met een IVV-stempel gewaardeerd. We dachten hier pas aan nadat we thuis waren. En toen kwamen we er achter dat deze tocht niet meer met een IVV stempel wordt gewaardeerd.
Het was voor mij al weer 3 jaar geleden, dat ik voor het laatst een tocht van boven de 50 km had gelopen. En dat was ook de 75 km van Hengelo. Wat betreft de parkoersbeschrijving nog het volgende. Deze is heel duidelijk beschreven. Vrijwel alle zijwegen staan er op vermeld. Alleen in bosgebied stonden niet alle zij-zandwegen of paden vermeld. Het was een zeer goed georganiseerde tocht met veel verzorgingsposten in een mooie wandelomgeving. Van de 150 deelnemers liepen 90 man de 75 km. De overigen liepen de 50 km. Volgend jaar wordt deze tocht op zaterdag 5 mei 2007 georganiseerd.
| jaar | Coos Verburg | Henri Floor |
| 1995 | 13.57 uur | 13.57 uur |
| 1996 | 12.00 uur | 13.38 uur |
| 1998 | 12.08 uur | 13.27 uur |
| 1999 | 12.34 uur | 13.16 uur |
| 2003 | 13.24 uur | 14.26 uur |
| 2006 | - | 14.41 uur |
| Henri Floor & Coos Verburg |