Louis Mulder (1937 - 2025),
Hij was voetbalvoorzitter en onderwijzer, maar bovenal was hij Louis. Een open en geïnteresseerde man met een heel groot hart. Tot het eind toe was Louis Mulder er voor de ander.
'Kom maar hier." Louis Mulder uit Driebergen lag op zijn sterfbed, maar had voor iedereen die op bezoek kwam een herinnering en een troostend woord. Ook al was het lichaam van Louis op en lag het voor de hand dat hij degene was die troost nodig had; nog steeds was hij er voor de ander.
Voor de familie van Louis is dit moment een samenvatting van zijn leven. Zijn leven lang straalde Louis uit: ik ben er voor je. Je mag je hart uitstorten als je wil. Ik oordeel niet, ik ontvang alleen.
Die open houding, waarmee hij ook zijn twee zoons heeft geïnspireerd, heeft Louis altijd heel benaderbaar gemaakt. Bijvoorbeeld als docent en onderwijsdirecteur, waarbij Louis in het lager onderwijs in Austerlitz begon en zijn loopbaan vervolgde bij de Leinweberschool (lager huishoud- en nijverheidsonderwijs). Of het nou de meisjes van de huishoudschool waren of technische jongens van de lts; ze zeggen allemaal hetzelfde over Louis: hij had altijd een grapje en voor iedereen een woord.
In gesprekken sloot hij aan op de belevingswereld van de jongvolwassenen, zoals hij de leerlingen noemde. Louis ging in verbinding en gaf leerlingen ook gewoon gelijk. Hierdoor voelden zij zich gezien. Louis zei altijd: mensen zijn niet gelijk, maar wel gelijkwaardig. Ieder mens is interessant om kennis mee te maken. Louis gaf leerlingen veel vrijheid en vertrouwen in de manier waarop ze wilden leren. Als je schoolprestaties er maar niet onder leden.
Vitesse
Veel mensen die Louis kenden, genoten van de gesprekken over voetbal, één van Louis' passies. Als geboren Arnhemmer speelde hij vroeger zelf in de jeugd op hoog niveau bij Vitesse en stond hij op het punt om bij De Graafschap prof te worden, toen een ernstige blessure roet in het eten gooide. Hij heeft twintig jaar niet mogen voetballen. Toch bleef het spelletje trekken. Bij voetbalvereniging CDN in Driebergen, waar zijn zoon Tom voetbalde, werd hij gevraagd om voorzitter te worden. Het ging toen wat minder met de club. Er waren eilandjes, de cohesie kon beter. Louis besloot terug te gaan naar de basis: hij zorgde voor meer contact met en waardering voor de leden en vrijwilligers. Hij luisterde naar de leden en zat liever in de kantine tussen zijn mensen dan in de bestuurskamer.
Als Louis in een hoedanigheid het contact met de mensen verloor, dan wist hij dat er iets niet goed ging. Zo werd hij in zijn professionele leven onderdeel van een steeds grotere onderwijsorganisatie. Hij had het gevoel dat hij als directeur niet meer met de poten in de klei stond. Daarom greep hij de mogelijkheid aan om maatschappijleer te doceren, waardoor hij minder in de directie bezig hoefde te zijn.
Na zijn werkzame leven stortte hij zich nog meer op de sociale activiteiten. Hij zat al in verschillende besturen, had met anderen een openbare tennisclub opgericht en was actief bij De Zonnebloem en Het Gouden Diner; daar kwam op latere leeftijd - hij was tachtig-plus - nog begeleiding van ouderen met dementie bij. Belangstelling tonen, troosten, een bemoedigend woord bezigen en als het moest ook corrigerend optreden; Louis kon in zijn vrijwilligerswerk volledig mens zijn.
Zorgzaam en meelevend
Dit alles deed hij zonder zijn geliefde Ria uit het oog te verliezen. Thuis was hij erg zorgzaam en meelevend. Louis was betrokken bij de wereld om zich heen, maar ook bij het grotere geheel. Het deed hem pijn dat de politiek zo verhardde en dat er oorlogen woedden. Dat de verbinding ver te zoeken was. Daar voerde hij tot op het laatst nog gesprekken over met de mensen om hem heen.
Ondanks meerdere gezondheidsproblemen in zijn leven, bleef hij overeind. Totdat hij na een zwaar delier echt niet meer kon. Hij was met Ria net verhuisd, weg van hun thuis op De Warande waar ze 45 jaar hebben gewoond. Dat vond hij moeilijk, maar uiteindelijk wist hij dat dit het beste was voor zijn vrouw. Hij regelde zijn uitvaart zelf. Louis was klaar om te sterven. Het ergste vond hij het om zijn 'liefie' alleen achter te laten. Louis gaf Ria vertrouwen dat het goed zou komen. Ook zonder hem. "Je kunt het."
Bron: Algemeen Dagblad van 6 januari 2026.
