Advies: stel de pagina's zo groot mogelijk in.

inleiding (1 juni 2009)
eerste brief (7 juni 2009)
tweede brief (13 juni 2009)
derde brief (20 juni 2009)
vierde brief (27 juni 2009)
viifde brief (4 juli 2009)
































Inleiding (1 juni 2009)

Onderstaand bericht is door mij gezonden naar het "thuisfront" een grote groep familie, vrienden, goede collega's, buurtgenoten, kerkelijke gemeenteleden. Misschien "bien etonnes de se trouver ensemble", maar voor mij van betekenis om mijn verhalen en ervaringen mee te delen.

Slechts een korte missie wordt het voor mij dit keer. Ik ben in elk geval zes weken van huis, houd voor de einddatum even een slag om de arm tot ik op Kreta in het vliegtuig naar Eindhoven stap, maar de schatting is half juli. Ik spring in voor een collega die vanwege persoonlijke omstandigheden wat later komt invliegen. Een win-winsituatie: Voor hem los ik een probleem op, en zijn probleem is voor mij de kans om op kortere termijn dan ik verwacht had, nog eens terug te kunnen naar Afghanistan.
Hoewel de missie mij tot op heden nooit andere dan gemengde gevoelens bezorgt, voel ik me door mijn eerdere verblijf daar en door ontmoetingen met Afghanen in NL wel betrokken bij dat volk en land. Ik hoop echt dat op lange termijn een beetje gewicht aan de goede kant van de weegschaal kan worden toegevoegd en dat wij op z'n Hollands daar ons steentje aan kunnen bijdragen. Moeten we natuurlijk niet volgend jaar massaal wegwezen uit dat land...

Ik groet op de valreep ieder die ik niet meer recent gesproken heb. Ik ga af en toe een berichtje sturen. Niet te veel en niet te lang, want ik ben terug voor je in de gaten hebt dat ik weg was... Vandaag lees ik op het Internet dat een Franse airbus is neergestort. Tegen dat vele vliegen zie ik vooralsnog het meest op, na het afscheid van thuis...
Wat wensen mensen een militair op missie zoal toe? Ik hoor in defensiekringen nog al eens: veel krijgsmansgeluk. Of ik dat helemaal op mezelf van toepassing acht...?
Eén ding weet ik uit ervaring: mijn geluksgevoel, en dat van alle collega''s daar, is sterk afhankelijk van de mate waarin het thuis goed gaat. En dat hangt mede samen met de aandacht en vriendschap van mensen om Mirjam en de kinderen heen. Op dat punt waren we tot nog toe geluksvogels, ik hoop en verwacht dat we dat blijven.

Je hoort van mij. En ik ben blij als ik op mijn beurt af en toe van jullie hoor.

Gegroet

Henk














































Eerste brief uit Afghanistan (7 juni 2009)

Salam!

Oorlog is een grote paradox. Uit de vele verwarrende, elkaar tegensprekende, soms mijn gezonde verstand en mijn geestelijke evenwicht teisterende momenten noem ik er een paar:
- Zondagmorgen na afloop van de bezinningsdienst (waarin Eline, de humanistisch raadsvrouw die hier de afgelopen vier maanden aan het nu vertrekkende detachement verbonden was, mij het stokje overgaf), zaten we met elkaar in de ECHOS

(een Nederlandse organisatie die onder militairen in uitzendgebieden een ‘’home away from home’’ aanbiedt in de vorm van een huiskamerachtige kantine waar, jawel, frikadellen, grote borden patat oorlog, pannenkoeken met spek en stroop en andere Hollandse hoogstandjes genuttigd kunnen worden en de hele dag de TV op sport staat).
Ineens dook iedereen op de grond. Ik had niets gehoord, maar volgde - met enige vertraging - volgzaam en lag knus samen met een groot aantal nationaliteiten van beiderlei kunne onder de tafels, alwaar de boventafels conversatie voortgezet werd alsof het tamelijk gebruikelijk was om op zondagmiddag even met z’n allen op je buik te gaan liggen.

- Hier was dus sprake van een zogenaamde rocket- attack. Jullie herinneren je wellicht van de vorige keer dat ik hier was, dat we die aanvallen (vanuit de bergen, hier een acht kilometer vandaan) ook in 2006 regelmatig hadden. Het gekke was dat om ons heen allerlei Amerikaanse militairen onverstoorbaar aan tafel bleven zitten en hun uitsmijters en friet met sausen onbekommerd naar binnen bleven schuiven. Ze bekeken ons niet eens geringschattend, als van een klaarblijkelijk laffere soort, nee, ze aten door alsof er domweg niets gebeurde.

- Het geeft wel aan dat het gevaar van deze projectielen, die doorgaans een creatief stukje huisvlijt zijn met gebruik van oud Russisch materiaal dat hier achtergebleven is, niet overdreven groot is. Maar dat neemt niet weg dat louter vanwege deze rockets, die nu al bijna vijf jaar lang met regelmaat op dit enorme kamp worden afgeschoten, intussen elk gebouwtje omgeven is door betonnen barriers. Wat er nog aan aantrekkelijks op dit kamp te vinden is, gaat nu overal schuil achter betonblokken.

- Paradoxaal ook, dat een of twee mensen, daar ergens hoog in de bergen en in al die jaren nooit gevonden, (of er zijn steeds nieuwe vrijwilligers voor dit soort klussen) er intussen wel in slagen om voor de duur van minstens een half uur en soms aanzienlijk langer alle leven op het kamp stil te leggen en iedereen te dwingen, z’n toevlucht tussen genoemde betonblokken te zoeken (behalve genoemde onverstoorbaar dooretende Amerikanen) tot het signaal All Clear wordt gegeven. Die twee man die dat projectiel hebben ontstoken (en natuurlijk op het ogenblik dat het gelanceerd wordt, allang weer weg zijn, want men gebruikt tijdsmechanismen, desnoods een brok ijs dat smelt in de zon), weten dus 17.000 man tijdelijk tot non-activiteit te dwingen. Objectief bekeken een knap huzarenstukje, en dat al zoveel jaren lang.

- Nog een paradox: op zaterdag tot 12.00 uur is er bazar op de basis. Afghaanse souvenirhandelaars uit Kandahar City, in grote Nissans vol souvenirs, waaronder kopieën van de meest recente westerse films, computergames, nep-Rolexhorloges, leren jasjes (op maat te bestellen, klaar in een week), oude steekwapens en musketten (verboden in Nederland in te voeren, maar voor de Amerikanen geen probleem!), rijden – uiteraard na strenge controle – de basis op en mogen hun handel aan de man brengen binnen een omheinde en bewaakte ruimte. Er wordt goud verdiend! Vergeleken met drie jaar geleden spreken veel handelaren intussen een royaal mondje Engels en ook het allemachtig prachtigt achtig heb ik al gehoord… Er wordt goud verdiend, ook door de talrijke contractors van overal ter wereld, die hier wegen asfalteren, bouwen, transporteren etc. Oorlog is dus niet voor iedereen een ramp.

Als je er lang bij stilstaat, word je er niet vrolijk van. Wat kun je anders dan proberen, de jou toegemeten taak zo goed en menselijk mogelijk te vervullen? Dat geldt voor mij als geestelijk verzorger, maar evengoed voor de vlieger, die bij voorkeur zijn vernietigende lading ook aan boord houdt en slechts daadwerkelijk in actie komt, als de eigen coalitietroepen letterlijk in doodsnood zijn. En proberen door menselijkheid iets te winnen. In Uruzgan lijken de Nederlanders echt iets te bereiken met hun ‘’hearts and minds’ strategie. Steeds vaker komen locale mensen waarschuwen dat ergens IED’s (bermbommen) zijn gelegd. Maar ja, de Nederlanders gaan volgend jaar weg… En raad eens wie er voor in de plaats komen? Juist ja.

Voor mij zit de eerste week er alweer op. Met de hoto (handover/ take over) en een verplicht acclimatisatieprogramma om aan de warmte te wennen (ochtendgymnastiek, marsen, het laatst met bodyarmour, en verplicht heeeel veeeel water drinken) vloog de tijd om. Daarnaast was er ook meteen allerlei werk voor me. We slapen nog in tenten, en wat dat betreft zullen we onze collega’s van Air Task Force 10 graag zien vertrekken. Maar het wordt daarna meteen wel een stuk stiller op de Nederlandse compound.

Ik groet jullie hartelijk.

Henk















































Tweede brief uit Afghanistan (13 juni 2009)

Salam!

Einde van de tweede week, een nieuwe brief. Ook ditmaal probeer ik me te beperken tot enkele onderwerpen die ik de moeite van het delen waard vind. Maar eerst: dank voor jullie reacties, mailtjes, kaarten, brieven! Ben ik telkens weer heel blij mee!

Hoogtepunt van de afgelopen periode was wat mij betreft het lezen van de toespraak van Barack Obama in Cairo. Mogelijk hebben jullie die allemaal al gelezen, maar ik kan het niet laten om hem nog een keer aan te hechten. (De cursiveringen en vetgedrukte passages zijn van mij). Ik heb de tekst aan alle Nederlanders hier op Kandahar gemaild, met de mededeling dat niemand het zo druk kan hebben dat hij of zij hier niet een half uurtje de tijd voor kan nemen. Het heeft immers alles te maken met onze aanwezigheid in dit land! Ik kreeg er letterlijk kippenvel van, van blijdschap over deze nederige en toch krachtige, dappere en kwetsbare toespraak, een uitgestoken hand en een eerlijke biecht en besef van (Amerika’s) eigen beperkingen. Kortom: ONTWAPENEND.

Komende week ga ik met Dirk en Tom, twee leeftijdgenoten (50 plus dus) ’s morgens vroeg uit de veren en een rondje rond de basis lopen. Dat wil zeggen twaalf en halve kilometer. Vanmorgen heb ik met mijn slapie Jan, de bedrijfsmaatschappelijk werker, van hetzelfde bouwjaar als ik, en net als ik hoe ouder hoe gekker, het rondje alvast een keer verkend. Kwart over zes liep de wekker al af, de zon is dan nog niet zo’n enorme ploert en het meeste stof ligt nog te rusten.
Dirk heeft dit woeste plan aan zijn thuisfront gemaild en gevraagd of men hem wilde sponsoren voor een goed doel. Ik ben zo vrij jullie hetzelfde te vragen… Ik krijg vleugels als ik weet dat het lopen van dit onaantrekkelijke traject langs prikkeldraad en kale woestijngrond (terwijl hier prachtige fitnessruimten zijn, loopbanden met airco, sfeervolle muziek, aardige dames die handdoeken uitdelen en beeldschermen waarop je allerlei sportevenementen kunt aanschouwen) ook nog enige zin heeft. Daarom de vrijmoedige vraag of jullie mijn komende week af te leggen 12,5 kilometer willen belonen met 12,50 euro, en dit bedrag willen overmaken op:
Rekeningnummer 388882 t.a.v. stichting Wings of Hope. Adres: Dwarsgraafweg 3, 3774 TG KOOTWIJKERBROEK, Email: info@wingsofhope.nl, www.wingsofhope.nl

Over de hele wereld zijn kinderen het slachtoffer van oorlogsgeweld. Kinderen lijden onpeilbaar diep van oorlogservaringen. Velen zullen voor jaren getraumatiseerd blijven, misschien wel levenslang.
Wij (Wings of Hope) kunnen ons simpelweg niet voorstellen wat deze kinderen hebben gezien of hebben doorstaan.
Deze kinderen hebben hulp nodig.
De Nederlandse stichting Wings of Hope ondersteunt, met lokale hulpverleners, kinderen met een oorlogstrauma.
Wings of Hope kan hét verschil maken voor deze oorlogskinderen.
Door ervoor te zorgen dat er kennis aanwezig is om hen op te vangen. Door onderwijzers te trainen en hulpverleners te ondersteunen. Daar is geld voor nodig. De beelden op tv zijn inmiddels verdwenen, de beelden in hun hoofden niet.
Helpt u deze jonge oorlogsslachtoffers?

Jullie kunnen jezelf informeren over dit werk. Dat het van groot belang is, lijkt me evident. Er zijn meer organisaties, bv. War Child, die zich met vergelijkbare doelstellingen bezig houden, maar Wings of Hope heeft een warm plekje bij mij, omdat een van de medewerkers, Herman Nugteren, een oud-militair is en zijn vrouw Martine bij Pro Rege, tegenwoordig Home Base Support, heeft gewerkt. Dat is de organisatie die ervoor zorgt dat we hier op het kamp en op heel veel andere plekken in de wereld waar Nederlandse militairen worden uitgezonden, een ECHOS-home hebben. Dat is een soort Hollandse kantine met friet en frikadellen, maar vooral met een huiselijke sfeer, een ‘home away from home’, en daarom zeer geliefd bij heel veel militairen van alle nationaliteiten hier. Maar daarover misschien een andere keer nog eens wat uitgebreider.

Samen met de arts, de personeelsofficier en de bedrijfsmaatschappelijk werker ben ik de afgelopen week heel intensief bezig geweest met allerlei situaties waarin P-zorg geboden was. Ik denk dat we dat in alle gevallen goed en zorgvuldig hebben gedaan, in uitstekende samenwerking tussen de disciplines. En dat resulteert er dan bijvoorbeeld in dat iemand die een slecht bericht krijgt, vaak nog dezelfde dag op een vliegtuig richting Nederland kan zitten, dankzij de inzet van de collega’s van MoveCom. Ik prijs Defensie dat het eigenlijk altijd mogelijk is, na een goed beargumenteerd advies, om de menselijke maat te laten gelden. In P&O willen de belangen van P en O nogal eens met elkaar strijden, maar ik kan niet anders zeggen dan dat in deze omstandigheden de P in principe altijd prio krijgt.
Ik ben nu bezig de kerkdienst, of ‘’bezinningsdienst’’ voor morgen (14 juni 2009) voor te bereiden. Geïnspireerd door de Pinksterdienst in de Barbarakerk in Culemborg, net voor vertrek, prijkt op de omslag van de orde van dienst een grote foto van een clown. En het thema is: Over water lopen… Die clown gaat natuurlijk nat…

Groeten uit Afghanistan

Henk




Hieronder de tekst van de toespraak die president Barak Obama in Egypte hield.

I am honoured to be in the timeless city of Cairo, and to be hosted by two remarkable institutions. For over a thousand years, al-Azhar has stood as a beacon of Islamic learning, and for over a century, Cairo University has been a source of Egypt's advancement. Together, you represent the harmony between tradition and progress. I am grateful for your hospitality, and the hospitality of the people of Egypt. I am also proud to carry with me the goodwill of the American people, and a greeting of peace from Muslim communities in my country: assalaamu alaykum.

We meet at a time of tension between the United States and Muslims around the world – tension rooted in historical forces that go beyond any current policy debate. The relationship between Islam and the west includes centuries of co-existence and co-operation, but also conflict and religious wars. More recently, tension has been fed by colonialism that denied rights and opportunities to many Muslims, and a cold war in which Muslim-majority countries were too often treated as proxies without regard to their own aspirations. Moreover, the sweeping change brought by modernity and globalisation led many Muslims to view the west as hostile to the traditions of Islam.

Violent extremists have exploited these tensions in a small but potent minority of Muslims. The attacks of September 11 2001 and the continued efforts of these extremists to engage in violence against civilians has led some in my country to view Islam as inevitably hostile not only to America and western countries, but also to human rights. This has bred more fear and mistrust.

So long as our relationship is defined by our differences, we will empower those who sow hatred rather than peace, and who promote conflict rather than the co-operation that can help all of our people achieve justice and prosperity. This cycle of suspicion and discord must end.

I have come here to seek a new beginning between the United States and Muslims around the world; one based upon mutual interest and mutual respect; and one based upon the truth that America and Islam are not exclusive, and need not be in competition. Instead, they overlap, and share common principles – principles of justice and progress; tolerance and the dignity of all human beings.
I do so recognising that change cannot happen overnight. No single speech can eradicate years of mistrust, nor can I answer in the time that I have all the complex questions that brought us to this point. But I am convinced that in order to move forward, we must say openly the things we hold in our hearts, and that too often are said only behind closed doors. There must be a sustained effort to listen to each other; to learn from each other; to respect one another; and to seek common ground.

As the Holy Koran tells us: "Be conscious of God and speak always the truth." That is what I will try to do – to speak the truth as best I can, humbled by the task before us, and firm in my belief that the interests we share as human beings are far more powerful than the forces that drive us apart.

Part of this conviction is rooted in my own experience. I am a Christian, but my father came from a Kenyan family that includes generations of Muslims. As a boy, I spent several years in Indonesia and heard the call of the azaan [the Muslim call to prayer] at the break of dawn and the fall of dusk. As a young man, I worked in Chicago communities where many found dignity and peace in their Muslim faith.

As a student of history, I also know civilization's debt to Islam. It was Islam – at places like al-Azhar University – that carried the light of learning through so many centuries, paving the way for Europe's Renaissance and Enlightenment. It was innovation in Muslim communities that developed the order of algebra; our magnetic compass and tools of navigation; our mastery of pens and printing; our understanding of how disease spreads and how it can be healed. Islamic culture has given us majestic arches and soaring spires; timeless poetry and cherished music; elegant calligraphy and places of peaceful contemplation. And throughout history, Islam has demonstrated through words and deeds the possibilities of religious tolerance and racial equality.

I know, too, that Islam has always been a part of America's story. The first nation to recognise my country was Morocco. In signing the Treaty of Tripoli in 1796, our second President John Adams wrote: "The United States has in itself no character of enmity against the laws, religion or tranquillity of Muslims." And since our founding, American Muslims have enriched the United States. They have fought in our wars, served in government, stood for civil rights, started businesses, taught at our universities, excelled in our sports arenas, won Nobel prizes, built our tallest building, and lit the Olympic torch. And when the first Muslim-American was recently elected to Congress, he took the oath to defend our constitution using the same Holy Koran that one of our founding fathers – Thomas Jefferson – kept in his personal library.

So I have known Islam on three continents before coming to the region where it was first revealed. That experience guides my conviction that partnership between America and Islam must be based on what Islam is, not what it isn't.

And I consider it part of my responsibility as president of the United States to fight against negative stereotypes of Islam wherever they appear. But that same principle must apply to Muslim perceptions of America. Just as Muslims do not fit a crude stereotype, America is not the crude stereotype of a self-interested empire. The United States has been one of the greatest sources of progress that the world has ever known. We were born out of revolution against an empire. We were founded upon the ideal that all are created equal, and we have shed blood and struggled for centuries to give meaning to those words – within our borders, and around the world. We are shaped by every culture, drawn from every end of the Earth, and dedicated to a simple concept: E pluribus unum – "Out of many, one."

Much has been made of the fact that an African-American with the name Barak Hussein Obama could be elected president. But my personal story is not so unique. The dream of opportunity for all people has not come true for everyone in America, but its promise exists for all who come to our shores – that includes nearly 7 million American Muslims in our country today who enjoy incomes and education that are higher than average.

Moreover, freedom in America is indivisible from the freedom to practise one's religion. That is why there is a mosque in every state of our union, and over 1,200 mosques within our borders. That is why the US government has gone to court to protect the right of women and girls to wear the hijab, and to punish those who would deny it.

So let there be no doubt: Islam is a part of America. And I believe that America holds within her the truth that regardless of race, religion, or station in life, all of us share common aspirations – to live in peace and security; to get an education and to work with dignity; to love our families, our communities, and our God. These things we share. This is the hope of all humanity.

Of course, recognising our common humanity is only the beginning of our task. Words alone cannot meet the needs of our people. These needs will be met only if we act boldly in the years ahead; and if we understand that the challenges we face are shared, and our failure to meet them will hurt us all.

For we have learned from recent experience that when a financial system weakens in one country, prosperity is hurt everywhere. When a new flu infects one human being, all are at risk. When one nation pursues a nuclear weapon, the risk of nuclear attack rises for all nations. When violent extremists operate in one stretch of mountains, people are endangered across an ocean. And when innocents in Bosnia and Darfur are slaughtered, that is a stain on our collective conscience. That is what it means to share this world in the 21st century. That is the responsibility we have to one another as human beings.

This is a difficult responsibility to embrace. For human history has often been a record of nations and tribes subjugating one another to serve their own interests. Yet in this new age, such attitudes are self-defeating. Given our interdependence, any world order that elevates one nation or group of people over another will inevitably fail. So whatever we think of the past, we must not be prisoners of it. Our problems must be dealt with through partnership; progress must be shared.

That does not mean we should ignore sources of tension. Indeed, it suggests the opposite: we must face these tensions squarely. And so in that spirit, let me speak as clearly and plainly as I can about some specific issues that I believe we must finally confront together.

The first issue that we have to confront is violent extremism in all of its forms.
In Ankara, I made clear that America is not – and never will be – at war with Islam. We will, however, relentlessly confront violent extremists who pose a grave threat to our security. Because we reject the same thing that people of all faiths reject: the killing of innocent men, women, and children. And it is my first duty as president to protect the American people.

The situation in Afghanistan demonstrates America's goals, and our need to work together. Over seven years ago, the United States pursued al-Qaida and the Taliban with broad international support. We did not go by choice, we went because of necessity. I am aware that some question or justify the events of 9/11. But let us be clear: al-Qaida killed nearly 3,000 people on that day. The victims were innocent men, women and children from America and many other nations who had done nothing to harm anybody. And yet al-Qaida chose to ruthlessly murder these people, claimed credit for the attack, and even now states their determination to kill on a massive scale. They have affiliates in many countries and are trying to expand their reach. These are not opinions to be debated; these are facts to be dealt with.

Make no mistake: we do not want to keep our troops in Afghanistan. We seek no military bases there. It is agonising for America to lose our young men and women. It is costly and politically difficult to continue this conflict. We would gladly bring every single one of our troops home if we could be confident that there were not violent extremists in Afghanistan and Pakistan determined to kill as many Americans as they possibly can. But that is not yet the case.

That's why we're partnering with a coalition of 46 countries. And despite the costs involved, America's commitment will not weaken. Indeed, none of us should tolerate these extremists. They have killed in many countries. They have killed people of different faiths – more than any other, they have killed Muslims. Their actions are irreconcilable with the rights of human beings, the progress of nations, and with Islam. The Holy Koran teaches that whoever kills an innocent, it is as if he has killed all mankind; and whoever saves a person, it is as if he has saved all mankind. The enduring faith of over a billion people is so much bigger than the narrow hatred of a few. Islam is not part of the problem in combating violent extremism – it is an important part of promoting peace.

We also know that military power alone is not going to solve the problems in Afghanistan and Pakistan. That is why we plan to invest $1.5bn (£914m) each year over the next five years to partner with Pakistanis to build schools and hospitals, roads and businesses, and hundreds of millions to help those who have been displaced. And that is why we are providing more than $2.8bn to help Afghans develop their economy and deliver services that people depend upon.

Let me also address the issue of Iraq. Unlike Afghanistan, Iraq was a war of choice that provoked strong differences in my country and around the world. Although I believe that the Iraqi people are ultimately better off without the tyranny of Saddam Hussein, I also believe that events in Iraq have reminded America of the need to use diplomacy and build international consensus to resolve our problems whenever possible.

Indeed, we can recall the words of Thomas Jefferson, who said: "I hope that our wisdom will grow with our power, and teach us that the less we use our power the greater it will be."

Today, America has a dual responsibility: to help Iraq forge a better future – and to leave Iraq to Iraqis. I have made it clear to the Iraqi people that we pursue no bases, and no claim on their territory or resources. Iraq's sovereignty is its own.

That is why I ordered the removal of our combat brigades by next August.

That is why we will honour our agreement with Iraq's democratically elected government to remove combat troops from Iraqi cities by July, and to remove all our troops from Iraq by 2012. We will help Iraq train its security forces and develop its economy. But we will support a secure and united Iraq as a partner, and never as a patron. And finally, just as America can never tolerate violence by extremists, we must never alter our principles.

9/11 was an enormous trauma to our country. The fear and anger that it provoked was understandable, but in some cases, it led us to act contrary to our ideals. We are taking concrete actions to change course. I have unequivocally prohibited the use of torture by the United States, and I have ordered the prison at Guantánamo Bay closed by early next year.

So America will defend itself, respectful of the sovereignty of nations and the rule of law. And we will do so in partnership with Muslim communities which are also threatened. The sooner the extremists are isolated and unwelcome in Muslim communities, the sooner we will all be safer.

The second major source of tension that we need to discuss is the situation between Israelis, Palestinians and the Arab world.

America's strong bonds with Israel are well known. This bond is unbreakable. It is based upon cultural and historical ties, and the recognition that the aspiration for a Jewish homeland is rooted in a tragic history that cannot be denied.

Around the world, the Jewish people were persecuted for centuries, and antisemitism in Europe culminated in an unprecedented Holocaust. Tomorrow, I will visit Buchenwald, which was part of a network of camps where Jews were enslaved, tortured, shot and gassed to death by the Third Reich. Six million Jews were killed – more than the entire Jewish population of Israel today.

Denying that fact is baseless, ignorant, and hateful. Threatening Israel with destruction – or repeating vile stereotypes about Jews – is deeply wrong, and only serves to evoke in the minds of Israelis this most painful of memories while preventing the peace that the people of this region deserve.

On the other hand, it is also undeniable that the Palestinian people – Muslims and Christians – have suffered in pursuit of a homeland. For more than 60 years they have endured the pain of dislocation. Many wait in refugee camps in the West Bank, Gaza, and neighbouring lands for a life of peace and security that they have never been able to lead. They endure the daily humiliations – large and small – that come with occupation.

So let there be no doubt: the situation for the Palestinian people is intolerable. America will not turn our backs on the legitimate Palestinian aspiration for dignity, opportunity, and a state of their own.

For decades, there has been a stalemate: two peoples with legitimate aspirations, each with a painful history that makes compromise elusive. It is easy to point fingers – for Palestinians to point to the displacement brought by Israel's founding and for Israelis to point to the constant hostility and attacks throughout its history from within its borders as well as beyond. But if we see this conflict only from one side or the other, then we will be blind to the truth:

the only resolution is for the aspirations of both sides to be met through two states, where Israelis and Palestinians each live in peace and security.

That is in Israel's interest, Palestine's interest, America's interest, and the world's interest. That is why I intend to personally pursue this outcome with all the patience that the task requires. The obligations that the parties have agreed to under the road map are clear. For peace to come, it is time for them – and all of us – to live up to our responsibilities.

Palestinians must abandon violence. Resistance through violence and killing is wrong and does not succeed. For centuries, black people in America suffered the lash of the whip as slaves and the humiliation of segregation. But it was not violence that won full and equal rights. It was a peaceful and determined insistence upon the ideals at the centre of America's founding. This same story can be told by people from South Africa to South Asia; from eastern Europe to Indonesia. It's a story with a simple truth: that violence is a dead end.

It is a sign of neither courage nor power to shoot rockets at sleeping children, or to blow up old women on a bus. That is not how moral authority is claimed; that is how it is surrendered.

Now is the time for Palestinians to focus on what they can build. The Palestinian Authority must develop its capacity to govern, with institutions that serve the needs of its people. Hamas does have support among some Palestinians, but they also have responsibilities. To play a role in fulfilling Palestinian aspirations, and to unify the Palestinian people, Hamas must put an end to violence, recognise past agreements, and recognise Israel's right to exist.

At the same time, Israelis must acknowledge that just as Israel's right to exist cannot be denied, neither can Palestine's. The United States does not accept the legitimacy of continued Israeli settlements. This construction violates previous agreements and undermines efforts to achieve peace. It is time for these settlements to stop.

Israel must also live up to its obligations to ensure that Palestinians can live, and work, and develop their society. And just as it devastates Palestinian families, the continuing humanitarian crisis in Gaza does not serve Israel's security; neither does the continuing lack of opportunity in the West Bank. Progress in the daily lives of the Palestinian people must be part of a road to peace, and Israel must take concrete steps to enable such progress.

Finally, the Arab states must recognize that the Arab Peace Initiative was an important beginning, but not the end of their responsibilities. The Arab-Israeli conflict should no longer be used to distract the people of Arab nations from other problems. Instead, it must be a cause for action to help the Palestinian people develop the institutions that will sustain their state; to recognise Israel's legitimacy; and to choose progress over a self-defeating focus on the past.

America will align our policies with those who pursue peace, and say in public what we say in private to Israelis and Palestinians and Arabs. We cannot impose peace. But privately, many Muslims recognise that Israel will not go away. Likewise, many Israelis recognise the need for a Palestinian state. It is time for us to act on what everyone knows to be true.

Too many tears have flowed. Too much blood has been shed. All of us have a responsibility to work for the day when the mothers of Israelis and Palestinians can see their children grow up without fear; when the Holy Land of three great faiths is the place of peace that God intended it to be; when Jerusalem is a secure and lasting home for Jews and Christians and Muslims, and a place for all of the children of Abraham to mingle peacefully together as in the story of Isra, when Moses, Jesus, and Mohammed (peace be upon them) joined in prayer.

The third source of tension is our shared interest in the rights and responsibilities of nations on nuclear weapons.

This issue has been a source of tension between the United States and the Islamic Republic of Iran. For many years, Iran has defined itself in part by its opposition to my country, and there is indeed a tumultuous history between us. In the middle of the cold war, the United States played a role in the overthrow of a democratically elected Iranian government. Since the Islamic revolution, Iran has played a role in acts of hostage-taking and violence against US troops and civilians.

This history is well known. Rather than remain trapped in the past, I have made it clear to Iran's leaders and people that my country is prepared to move forward. The question, now, is not what Iran is against, but rather what future it wants to build.

It will be hard to overcome decades of mistrust, but we will proceed with courage, rectitude and resolve. There will be many issues to discuss between our two countries, and we are willing to move forward without preconditions on the basis of mutual respect. But it is clear to all concerned that when it comes to nuclear weapons, we have reached a decisive point. This is not simply about America's interests. It is about preventing a nuclear arms race in the Middle East that could lead this region and the world down a hugely dangerous path.

I understand those who protest that some countries have weapons that others do not. No single nation should pick and choose which nations hold nuclear weapons. That is why I strongly reaffirmed America's commitment to seek a world in which no nations hold nuclear weapons. And any nation – including Iran – should have the right to access peaceful nuclear power if it complies with its responsibilities under the nuclear non-proliferation treaty. That commitment is at the core of the treaty, and it must be kept for all who fully abide by it. And I am hopeful that all countries in the region can share in this goal.

The fourth issue that I will address is democracy.

I know there has been controversy about the promotion of democracy in recent years, and much of this controversy is connected to the war in Iraq. So let me be clear: no system of government can or should be imposed upon one nation by any other.

That does not lessen my commitment, however, to governments that reflect the will of the people. Each nation gives life to this principle in its own way, grounded in the traditions of its own people. America does not presume to know what is best for everyone, just as we would not presume to pick the outcome of a peaceful election.

But I do have an unyielding belief that all people yearn for certain things: the ability to speak your mind and have a say in how you are governed; confidence in the rule of law and the equal administration of justice; government that is transparent and doesn't steal from the people; the freedom to live as you choose. Those are not just American ideas, they are human rights, and that is why we will support them everywhere.

There is no straight line to realise this promise. But this much is clear: governments that protect these rights are ultimately more stable, successful and secure. Suppressing ideas never succeeds in making them go away. America respects the right of all peaceful and law-abiding voices to be heard around the world, even if we disagree with them. And we will welcome all elected, peaceful governments – provided they govern with respect for all their people.

This last point is important because there are some who advocate for democracy only when they are out of power; once in power, they are ruthless in suppressing the rights of others. No matter where it takes hold, government of the people and by the people sets a single standard for all who hold power: you must maintain your power through consent, not coercion; you must respect the rights of minorities, and participate with a spirit of tolerance and compromise; you must place the interests of your people and the legitimate workings of the political process above your party. Without these ingredients, elections alone do not make true democracy.

The fifth issue that we must address together is religious freedom.

Islam has a proud tradition of tolerance. We see it in the history of Andalusia and Cordoba during the Inquisition. I saw it first-hand as a child in Indonesia, where devout Christians worshipped freely in an overwhelmingly Muslim country. That is the spirit we need today. People in every country should be free to choose and live their faith based upon the persuasion of the mind, heart, and soul. This tolerance is essential for religion to thrive, but it is being challenged in many different ways.

Among some Muslims, there is a disturbing tendency to measure one's own faith by the rejection of another's. The richness of religious diversity must be upheld – whether it is for Maronites in Lebanon or the Copts in Egypt. And fault lines must be closed among Muslims as well, as the divisions between Sunni and Shia have led to tragic violence, particularly in Iraq. Freedom of religion is central to the ability of peoples to live together. We must always examine the ways in which we protect it. For instance, in the United States, rules on charitable giving have made it harder for Muslims to fulfill their religious obligation. That is why I am committed to working with American Muslims to ensure that they can fulfil zakat.

Likewise, it is important for western countries to avoid impeding Muslim citizens from practising religion as they see fit– for instance, by dictating what clothes a Muslim woman should wear. We cannot disguise hostility towards any religion behind the pretence of liberalism.

Indeed, faith should bring us together.

That is why we are forging service projects in America that bring together Christians, Muslims, and Jews. That is why we welcome efforts like Saudi Arabian King Abdullah's Interfaith Dialogue and Turkey's leadership in the Alliance of Civilizations. Around the world, we can turn dialogue into interfaith service, so bridges between peoples lead to action– whether it is combating malaria in Africa, or providing relief after a natural disaster.

The sixth issue that I want to address is women's rights.

I know there is debate about this issue.

I reject the view of some in the west that a woman who chooses to cover her hair is somehow less equal, but I do believe that a woman who is denied an education is denied equality. And it is no coincidence that countries where women are well-educated are far more likely to be prosperous.

Now let me be clear: issues of women's equality are by no means simply an issue for Islam. In Turkey, Pakistan, Bangladesh and Indonesia, we have seen Muslim-majority countries elect a woman to lead. Meanwhile, the struggle for women's equality continues in many aspects of American life, and in countries around the world.

Our daughters can contribute just as much to society as our sons, and our common prosperity will be advanced by allowing all humanity – men and women – to reach their full potential. I do not believe that women must make the same choices as men in order to be equal, and I respect those women who choose to live their lives in traditional roles. But it should be their choice. That is why the United States will partner with any Muslim-majority country to support expanded literacy for girls, and to help young women pursue employment through micro-financing that helps people live their dreams.

Finally, I want to discuss economic development and opportunity.

I know that for many, the face of globalisation is contradictory. The internet and television can bring knowledge and information, but also offensive sexuality and mindless violence. Trade can bring new wealth and opportunities, but also huge disruptions and changing communities. In all nations – including my own – this change can bring fear. Fear that because of modernity we will lose of control over our economic choices, our politics, and most importantly our identities – those things we most cherish about our communities, our families, our traditions, and our faith.

But I also know that human progress cannot be denied. There need not be contradiction between development and tradition. Countries like Japan and South Korea grew their economies while maintaining distinct cultures. The same is true for the astonishing progress within Muslim-majority countries from Kuala Lumpur to Dubai. In ancient times and in our times, Muslim communities have been at the forefront of innovation and education.

This is important because no development strategy can be based only upon what comes out of the ground, nor can it be sustained while young people are out of work. Many Gulf States have enjoyed great wealth as a consequence of oil, and some are beginning to focus it on broader development. But all of us must recognise that education and innovation will be the currency of the 21st century and in too many Muslim communities there remains underinvestment in these areas. I am emphasising such investments within my country. And while America in the past has focused on oil and gas in this part of the world, we now seek a broader engagement.

On education, we will expand exchange programmes, and increase scholarships, like the one that brought my father to America, while encouraging more Americans to study in Muslim communities. And we will match promising Muslim students with internships in America; invest in online learning for teachers and children around the world; and create a new online network, so a teenager in Kansas can communicate instantly with a teenager in Cairo.

On economic development, we will create a new corps of business volunteers to partner with counterparts in Muslim-majority countries. And I will host a summit on entrepreneurship this year to identify how we can deepen ties between business leaders, foundations and social entrepreneurs in the United States and Muslim communities around the world.

On science and technology, we will launch a new fund to support technological development in Muslim-majority countries, and to help transfer ideas to the marketplace so they can create jobs. We will open centres of scientific excellence in Africa, the Middle East and south-east Asia, and appoint new science envoys to collaborate on programmes that develop new sources of energy, create green jobs, digitise records, clean wate and grow new crops. And today I am announcing a new global effort with the Organisation of the Islamic Conference to eradicate polio. And we will also expand partnerships with Muslim communities to promote child and maternal health.

All these things must be done in partnership. Americans are ready to join with citizens and governments; community organisations, religious leaders, and businesses in Muslim communities around the world to help our people pursue a better life.

The issues that I have described will not be easy to address. But we have a responsibility to join together on behalf of the world we seek – a world where extremists no longer threaten our people, and American troops have come home; a world where Israelis and Palestinians are each secure in a state of their own, and nuclear energy is used for peaceful purposes; a world where governments serve their citizens, and the rights of all God's children are respected. Those are mutual interests. That is the world we seek. But we can only achieve it together.

I know there are many – Muslim and non-Muslim – who question whether we can forge this new beginning. Some are eager to stoke the flames of division, and to stand in the way of progress. Some suggest that it isn't worth the effort – that we are fated to disagree, and civilisations are doomed to clash. Many more are simply sceptical that real change can occur. There is so much fear, so much mistrust. But if we choose to be bound by the past, we will never move forward. And I want to particularly say this to young people of every faith, in every country – you, more than anyone, have the ability to remake this world.

All of us share this world for but a brief moment in time. The question is whether we spend that time focused on what pushes us apart, or whether we commit ourselves to an effort – a sustained effort - to find common ground, to focus on the future we seek for our children, and to respect the dignity of all human beings.

It is easier to start wars than to end them. It is easier to blame others than to look inward; to see what is different about someone than to find the things we share. But we should choose the right path, not just the easy path. There is also one rule that lies at the heart of every religion – that we do unto others as we would have them do unto us. This truth transcends nations and peoples – a belief that isn't new; that isn't black or white or brown; that isn't Christian, or Muslim or Jew. It's a belief that pulsed in the cradle of civilisation, and that still beats in the heart of billions. It's a faith in other people, and it's what brought me here today.

We have the power to make the world we seek, but only if we have the courage to make a new beginning, keeping in mind what has been written.

The Holy Koran tells us: "O mankind! We have created you male and a female; and we have made you into nations and tribes so that you may know one another."

The Talmud tells us: "The whole of the Torah is for the purpose of promoting peace."

The Holy Bible tells us: "Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God."

The people of the world can live together in peace. We know that is God's vision. Now, that must be our work here on Earth. Thank you. And may God's peace be upon you.














































Derde brief uit Afghanistan

Salam uit Kandahar

Verwarrende wereld!
Gisteravond werden twee Amerikaanse militairen uitgedragen voor hun laatste reis naar huis. In beide gevallen betrof het een man en vader. De Amerikaanse chaplain, die tijdens de plechtigheid het woord voerde, meldde dat er expliciet bij. Je krijgt dus de naam van de gesneuvelde collega te horen, maar ook meteen de kwalificaties beloved husband van…en vader van…

Verwarrend.
De Nederlandse activiteitencommissie had deze zelfde vrijdagavond een Salsa-avond georganiseerd. Aangezien ik tijdelijk voorzitter van deze commissie ben, werd ik geacht daar enthousiast aanwezig te zijn. Dergelijke abrupte overgangen maak je hier eigenlijk constant. Sommige collega’s vinden dat moeilijk en het is mijn taak, dergelijke signalen op te pikken en ernaar te luisteren. Ik snap die moeite natuurlijk helemaal.
Maar ik snap ook de behoefte aan een uitlaatklep. De meeste bezoekers van deze Salsa-avond waren Amerikanen, deels dezelfden die een uur daarvoor strak in de houding hun kameraden plechtig uitgeleide deden. De Nederlanders beschikken in de vorm van de ‘Dutch Corner’ als enigen hier over een grote ruimte (tent), waarin min of meer grootschalige activiteiten kunnen plaatshebben.
Alle nationaliteiten hier weten dat en zijn graag bij ons te gast. Bij de ingang een groot bord: no guns, no drugs, no alcohol. Alcohol wordt niet geschonken, het bier dat we uitgeven is alcoholfrei, van de Duitse firma Becks. Smaakt beslist niet slecht trouwens.
En het is verademend hoe rustig, vriendelijk, ordelijk en ontspannen de sfeer is en blijft, als niemand onder invloed van alcohol over z’n eigen of andermans grenzen heengaat. Natuurlijk, er hangt op zo’n avond op z’n minst erotische spanning in de lucht. Met een paar honderd mensen in een relatief kleine ruimte, met een temperatuur die stijgt tot hoge waarden, inclusief luchtvochtigheid.
En de dames slagen er altijd in om zich kleurrijk en aantrekkelijk te verpakken, desnoods in sportkleding (in strakke gekleurde legging en mouwloos T-shirt kun je tenslotte ook joggen of spinnen, en salsa is ook beweging!). Maar nogmaals, de sfeer is oké, en het visioen van verenigde naties, ongeacht ras, taal of religie, krijgt gestalte in de veelkleurigheid van de bezoekers en de ongedwongen wijze waarop men onderling mengt. Voor wie daar nieuwsgierig naar zijn: nee, ik heb me niet op de dansvloer gewaagd, maar drie uur lang als portier opgetreden en alle wapendragende bezoekers de deur geweigerd. Een geheel nieuwe ervaring die op mijn cv zeker niet misstaat.

Dan volgt hierbij een fotootje van de nieuwe gym. Die was er in 2006 nog niet. Met de mooiste fitness-apparatuur, nagenoeg non stop in bedrijf en altijd vol, want er wordt wat energie in het onderhoud van het vege lijf gestoken. Ook weer zo’n paradox, want dat zelfde getrainde en gespierde, stoer getatoeëerde en vaak met voedingssupplementen nog extra opgefokte lijf kan in een split second voorgoed beschadigd raken.

Afgelopen week heb ik op het kamp de IED- lane bezocht en een praktijkles gevolgd in het herkennen van sporen in het landschap die kunnen wijzen op de aanwezigheid van explosieven. Het aantal incidenten met IED’s (Improvised Explosive Devices, in de wandelgang: bermbommen) dat hier dagelijks gerapporteerd wordt, is nog altijd schrikbarend hoog en de ontwerpers worden steeds bedrevener in dit kwaad. Laf? Ja, dat kun je zeggen natuurlijk. Maar vanuit het oogpunt van de ‘tegenstander’ vooral heel effectief. En zij hebben geen gevechtshelikopters en F 16’s.
Opvallend trouwens, dat in 2006 in alle officiële briefings werd gesproken over “opposing military forces“ (OMF), terwijl nu consequent de term “insurgents“ wordt gehanteerd. Over taalgebruik valt trouwens veel te zeggen: zo heet een aanval op de ‘insurgents’ dat zij ‘’aangegrepen’ worden en eventueel ‘uitgeschakeld’. “Wij” worden niet uitgeschakeld, maar ‘’komen helaas om het leven”. Waarbij ik me vervolgens haast om op te merken, dat gewonde ‘insurgents’’, wanneer deze door de coalitietroepen worden opgepikt, dezelfde medische verzorging ontvangen als “wij”…(en daarna in hechtenis genomen worden uiteraard).

Klinkt het cynisch?
Sinds enige tijd hebben we op het kamp een groot professioneel mortuarium, geleverd door een Deense commerciële uitvaartonderneming. Berekend op zestig slachtoffers tegelijk. Ik vraag dan: ‘Betekent dit dat de hogere leiding rekening houdt met dit soort aantallen slachtoffers?’ Waarop de man enigszins in verlegenheid bekent, dat hij vermoedt van wel. En het idiote is natuurlijk dat voor deze onderneming ‘meer slachtoffers’ ook betekent: meer werk, meer inkomsten. Anderzijds gaat dit rendementsbeginsel Goddank niet altijd overal op. Een dode Amerikaan wordt binnen 24 uur naar zijn familie teruggevlogen. Dat is een bijna heilig principe.

Gisteravond betekende dat principe dat de grondploeg in ijltempo een al volgeladen Hercules leegruimde, zodat alsnog twee fallen comrades konden worden uitgevlogen. Het betekende voor allen die deze ceremonie bijwoonden, - enkele duizenden mannen en vrouwen – dat we geduldig en gedisciplineerd anderhalf uur stonden te wachten. Als je dat in geld zou moeten uitdrukken heb je het over enorme verliesposten. Maar hier gelden gelukkig andere waarden.
Al met al is het zo geen vrolijke brief misschien, maar ik hecht er wel aan om wat inhoud met jullie te delen.

Morgen is het vaderdag.
Ik knoop erbij aan in de thematiek van de bezinningsdienst. Veel muziek over vaders (Cat Stevens, Stef Bos, Barbra Streisand, Crosby, Stills, Nash and Young, Boudewijn de Groot) en we lezen de parabel over de verloren zoon en over de vader die pas echt feest zal vieren als ook zijn kinderen in vrede met elkaar kunnen leven. Dat zou een mooi vaderdagcadeau aan God de Vader zijn…

Nog een klein fotootje. Het kan hier ook heel mooi zijn!

Hartelijke groeten

Henk














































Vierde brief uit Afghanistan

Salam!

Elke morgen woon ik een korte briefing bij. Daar horen we wat er de afgelopen 24 uur zoal gepasseerd is in het ’theater’ – zo heet het operatiegebied in militaire vaktaal - en in aangrenzende gebieden. Aanslagen in Pakistan, dat overigens krachtig gemaand is, ernst te maken met het bestrijden van de Taliban en daar momenteel ook daadwerkelijk werk van maakt. Protesten in Teheran tegen mogelijke fraude rond de herverkiezing van de zittende president. En natuurlijk alle incidenten in dit land, toenemend in aantal nu de graanoogst van het veld is en veel ‘insurgents’ daardoor kennelijk weer beter in hun vrije tijd zitten. En toenemend, omdat hier in Afghanistan de presidentsverkiezingen naderen.

Interessant is dat er een nieuwe hoogste commandant ISAF is aangetreden, generaal Stanley McChrystal, die als mission statement heeft afgegeven dat er drastisch moet worden gewerkt aan minder CivCas. Je leert hier dit soort geheimtaal snel decoderen: CivCas staat voor ‘burgerslachtoffers’. Impliciet is daarmee dus de erkenning afgegeven dat er bij de operaties te vaak teveel burgerslachtoffers gemaakt worden. Dit nieuwe mandaat heeft dus directe implicaties voor de wapeninzet, te land en in de lucht. Vooral Amerika heeft natuurlijk regelmatig iets uit te leggen, daar komen nu ook weer berichten bij uit Baghram, van voormalige Afghaanse krijgsgevangenen die beweren dat ze vernederd en gemarteld zijn.

Afgelopen week een instructieve morgen meegemaakt op de IED-lane. Dit is de toko van een Nederlandse kapitein der Genie, die nonstop instructies geeft voor alle militairen hier ter plekke en andere belangstellenden. De IED (nog maar eens: Improvised Explosive Device) is het belangrijkste wapen van de strijders hier. Ik zal jullie niet vermoeien met details, maar dagelijks horen we over tientallen incidenten waar sprake was van een IED. In Bosnië geldt, tot op vandaag: NIET van de verharde weg af. Maar hier is juist de (min of meer) verharde weg de gevaarlijkste plek.

Hier op de basis is op de IED- lane, waar het landschap exact hetzelfde is als buiten het hek, een heel leerzaam voorbeeldtraject aangelegd waar je kunt zien op wat voor wijzen zo’n kreng verborgen kan zijn. De instructeur waarschuwt dringend voor het misverstand dat we hier te maken hebben met knutselwerk van amateurs: achter de vele IED’s in dit land zitten grote netwerken van leveranciers en ontwerpers. Hij vergelijkt het met de bewapeningswedloop tussen Oost en West ten tijde van de Koude Oorlog, waarbij men over en weer voortdurend bezig was, elkaars arsenaal, strategieën en tactieken in beeld te krijgen en daarop te anticiperen of reageren.

Helaas werden we vorige week zaterdag heel direct met de gevolgen van zo’n IED geconfronteerd, toen twee zwaargewonde Nederlandse jongens uit Deh Rawod werden binnengevlogen en in onze Role 3, het veldhospitaaltje, te liggen kwamen. Samen met Erica, mijn collega van het bedrijfsmaatschappelijk werk, en onze dokter Linda, heb ik vele malen aan hun bed gestaan. Een van hen heeft - hoe relatief is alles! - veel geluk gehad, de ander veel minder. Maar beiden leven nog en zijn intussen naar Nederland overgevlogen. Eerlijk gezegd had ik de tekst voor een eventuele uitvaartceremonie ’s nachts al zitten maken, om op alles voorbereid te zijn… Gelukkig heb ik die niet hoeven te gebruiken.

Hoe is het in Nederland met de swine-flu? Onze arme ziekenverzorger Johannes moet tegenwoordig alle vertrekkende passagiers temperaturen (in het oor vooralsnog, er zijn al voorstellen voor massaal rectaal temperatuur- opnemen, onder leiding van een sergeant-majoor die brult: ‘Het geheel…Broeken uit….Buk!’) Grote angstvisioen is dat iemand met koorts wordt aangetroffen op het vliegtuig richting huis of vice versa. Dubai heeft namelijk aangekondigd in dat geval het hele toestel met alle passagiers bij de transfer op Minhad in quarantaine te plaatsen.

Komende week komt mijn aflosser/ opvolger Jaap binnen. Ik zie er met gemengde gevoelens naar uit. Van meet af aan wetend dat het mijn taak was, tijdelijk als hulpsinterklaas hier te werken. Maar nu puntje bij paaltje komt ben ik al zo vergroeid met de Nederlandse gemeenschap hier en heb ik al zo mijn eigen plekje in het totaal weten te vinden, dat ik nu al opzie tegen het loslaten en afscheid nemen (tegelijkertijd wetend dat ik me, eenmaal hier weg, ga verheugen op het thuiskomen!). Maar goed, nog twee weken te gaan, waarvan nog eentje met Jaap samen, om rustig alles over te dragen en hem te introduceren. Ik gun hem van harte dat hij ook zijn plek mag vinden hier. Volgende week mijn laatste berichtje van hier!


Ik sluit af met weer zo’n bedrieglijk mooie foto. De morgen- en avondluchten hier zijn vaak schitterend, en het silhouet van zo’n Black Hawk tegen de avondlucht is een gewild plaatje. Helaas symboliseert het plaatje ook precies de grote tegenstelling hier. Zo’n mooi land, met een rijke cultuur, zulke mooie mensen, en tegelijkertijd: zoveel verwoesting en geweld, elke dag opnieuw. De vraag is: zien we avondschemer of morgenlicht… Groeten Henk














































Vijfde en laatste brief uit Afghanistan

Salam!

Voor de laatste keer, althans daar ga ik vanuit, een groet vanuit Kandahar. Mijn opvolger, collega Jaap Knoop, is binnen en loopt zich warm. Ik blijf tot en met maandag actief, moet nog wat stokjes overdragen en hier en daar afscheid nemen. Vijf volle weken heb ik me voor wat ik waard ben, ingezet. Juist omdat ik van tevoren wist, dat de periode zeer beperkt was, kon ik me er volledig in geven. Met bijna dagelijks ook tijd voor een sportmomentje, rustig eten en op tijd naar bed, was het allemaal goed te doen.

Vanmorgen (zaterdag 4 juli) heb ik met een tiental collega’s de 4th of July, Amerika’s nationale feestdag, luister bij gezet door om vijf uur deel te nemen aan een 10 km run. Daarna lekker nog een uurtje terug in bed gekropen.

Het leek erop, dat ik rustig op het afscheid kon aankoersen. De eerste weken voor het ATF detachement zijn voorbij. Voor veel anderen, bv. van het Logistieke Detachement en van het Contingents Commando, komen de opvolgers deze week binnen. Dat zijn de mensen waar Jaap zijn energie in mag gaan steken.

Echter, gisteren vertrok een groot konvooi uit Tarin Kowt, op weg naar deze basis Kandahar, om hier te komen bevoorraden. Niet alles kan door de lucht. En nu blijkt dat op deze route verschillende aanslagen zijn voorbereid. Gisteravond kwamen de eerste twee gewonden binnen, vanmorgen weer twee. Gisteravond zat ik met onze maatschappelijk werker en onze persoonsofficier, nog laat in het ziekenhuis. Beide mannen waren gelukkig aanspreekbaar en de een had nog voldoende energie om zelf zijn vrouw te kunnen bellen. De ander was toen al onder zeil door de morfine.

In het veldhospitaal werken Canadezen, Engelsen, Amerikanen en Nederlanders en ik heb enorm respect voor deze mensen, want zo jong als ze vaak zijn, stijgen ze echt boven zichzelf uit in de rustige, professionele en tegelijk ontzettend warme en menselijke manier waarop ze hun werk doen. In dit ziekenhuisje liggen niet alleen gewonde militairen, maar gisteravond bijvoorbeeld ook twee jongetjes van een jaar of acht, die tegen wil en dank ook slachtoffer van zo’n I.E.D. aanslag waren geworden.

Dat zijn wel de momenten waarop ik ook zelf een hartgrondige hekel voel aan de mensen die in hun strijd tegen de NATO- aanwezigheid ook hun eigen volksgenoten zonder kennelijke moeite of gewetenswroeging meeslepen in de ellende.

Het goede nieuws is volgens mij dat McCrystal, de nieuwe ISAF – Commander met zeer krachtige en opvallend openhartige woorden (‘We are killing too many Afghan civilians!’) heeft opgeroepen tot veel meer terughoudendheid in het aanwenden van grof geschut. Hij zegt: je kunt daarmee wellicht een gevechtssituatie winnen, maar tegelijkertijd verliezer worden in waar het hier uiteindelijk om gaat. Als de hearts and minds niet gewonnen worden, is het vechten tegen de bierkaai. Het is wel treffend dat deze ‘Dutch Approach’’ uiteindelijk internationale erkenning en steun begint te vinden.

Zo eindigt mijn verblijf hier toch weer met een ernstig moment. Het konvooi is nog niet binnen. Als Sociaal Medisch Team treffen we onze voorbereidingen om vanmiddag zo nodig de mannen op te vangen en stoom te laten afblazen. Men vreest hier een hete zomer, het werd door generaal Peter van Uhm onlangs nog gezegd in een interview met het NRC. Iets van die hitte voelen we hier dreigend naderen. Het aantal incidenten met bermbommen in de afgelopen twee weken waarbij Nederlanders betrokken waren, neemt toe. Gelukkig met - overwegend – relatief licht gewonden die het heelhuids na kunnen vertellen. Maar de spanning neemt toe.

Ik ga geen grote woorden schrijven over zin en onzin van deze missie. Maar de prijs is hoe dan ook zeer hoog en wordt door velen betaald, hier en aan het thuisfront. Morgen in de bezinningsdienst – met de ernst neemt ook het bezoekersaantal toe – zullen vele kaarsen worden aangestoken voor onze collega’s hier, die buiten de poort de grootste risico’s lopen. Niet omdat ze cowboytje spelen, maar omdat ze gewoon hun werk doen: orde en veiligheid garanderen voor de gewone bevolking, en hun eigen collega’s bevoorraden.

Alle trouwe meelezers en allen die trouw reageren: hartelijke groeten, en iedereen een fijne zomer gewenst. Geniet van al wat goed, mooi, vredig en veilig is… We realiseren ons vaak niet half hoe rijk we zijn.

Henk